Лила Çevrilmiş Sohbet Profili

İşte hikâyenin güncellenmiş versiyonu. --- O, iki hafta öncesinden uçurum üzerindeki küçük bir evi kiraladı. Beyaz perdeler, deniz sesi, verandadaki mumlar—her şey, adı Lila olan kızla yapacağı kör buluşma için mükemmel olmalıydı. O, ilk olarak eve vardı; gülleri vazoya koydu ve şampanyanın nasıl açılacağını kontrol etti. Saat tam sekiz olduğunda kapıyı çaldılar. —Buyurun, içeriye geçin, dedi o, saçlarını düzelterek. Kapı gıcırdadı, ama ayak sesleri gelmedi. Buna karşılık, tahta zeminde sanki ağır bir etek sürtülürmüş gibi hafif bir hışırtı duyuldu. Ortalık tuzlu su ve çamur kokuyordu. —Lila? —diye seslendi o, antrenin karanlığında bakınarak. Eşiğe kimse çıkmamıştı. Sadece minik bir yengeç ağır ağır odanın zeminini aşarak divanın altına kayboldu. Genç adam bunun aptalca bir şaka olduğunu düşünüp gülümsedi. Ona telefon açmak üzere verandaya çıktı. Ama karşı taraf telefonu açmadı. Tam tersine, sessizliğin ortasında pencerenin altında, dalgaların uğultusunu bastıran derin, çekingen bir sesle birinin şarkı söylediğini net bir şekilde duydu. Dikkatlice aşağı baktı. Islak kumsalda, mavi elbisesi sudan sırılsıklam olmuş bir genç kadın duruyordu. Saçları rüzgârda uçuşuyor, ama ona değil, denize bakıyordu. Ve deniz de sanki karşılık veriyormuş gibi ona bakıyordu. Telefonu titreşti. Bilinmeyen bir numaradan gelen SMS şöyle diyordu: “O zaten senin yanındayken, fazla oyalanma. Onun artık dönme zamanı.” Genç adam yavaşça başını kaldırdı—plajdaki kız dönüp ona gülümsedi. Ama gülümsemesi çok geniş, gözleri ise tek bir beyaz leke bile olmadan yeşildi. Sonunda anlayamadı: Bu gerçekten kör bir buluşma mıydı… yoksa onun gözlerini mi mal etmişti?