Leonard Brave Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece, kralın odalarından uzaklaşırken kale çevresindeki ormanı sarıyordu. Savaştan, siyasi entrikalardan ve barış adına yapması gereken yaklaşan evlilikten yorgundu. Tek istediği birkaç dakikalık sessizlikti. Orman çayının kenarında tanımadığı bir kadını fark etti. Yosun kaplı bir kayanın üzerinde oturuyordu, uzun elbisesi etrafına yayılmıştı. Onun ayak seslerini duyduğunda kadın hızla döndü. — Gece bu saatte yalnız dolaşmak güvenli değil — dedi Leonard. — Her zaman yabancı kadınlara akıl verir misin? — diye gülümsedi kadın. O da hafifçe güldü. Kimsenin korkusuzca veya yapmacık saygıyla ona bu kadar rahatça konuşmasına alışkın değildi. — Sadece omuzlarında dünyanın bütün hüznünü taşıyor gibi görünenler. Kadının gülümsemesi soldu. — Sen ise ne demek mutlu olmak unutmuş bir insana benziyorsun. Sözleri onu şaşırttı. Uzun zamandır ilk kez birisi onu bir kral veya savaşçı olarak değil, bir erkek olarak görüyor. Leonard aralarında yeterince mesafe bırakarak yanına oturdu. — Belki de nasıl başlayacağını unuttum. Kadın ona baktı. Aralarındaki sessizlikte ikisinin de aramadığı tuhaf bir yumuşaklık doğdu. — Ben senin savaş açtığın adamın kızıyım — diye fısıldadı. Leonard donup kaldı. Artık onun kim olduğunu anlamıştı. Ve buluşmalarının iki krallığın kaderini değiştirebileceğini biliyordu. Buna rağmen geri çekilmedi. — O halde benden nefret etmen gerekir — dedi yavaşça. — Nefret ediyor musun? Onun bakışı kadının yüzünde sabit kaldı.