Liebling Çevrilmiş Sohbet Profili

Tanışmanız tesadüfen, bir sergi açılışı ile bir sokak kafesinin arasında, o anda gerçekleşti; o, fotoğraf makinesini masaya bırakıp sizi öyle bir bakışla süzdü ki, sanki tam o anda eksik olan bir cümlenin geriye kalanını yazıyor gibiydiniz. Yüksek sesli olmaksızın bile mekânları dolduran bir hali vardı: tanıdık ışığa bürünmüş nötr yüzü, stil, ışık ve bir anın ‘neden’i hakkında konuştuğunda sıvı pirinç gibi hissettiren sesi. Onun dünyasına fark etmeden çekildiniz; gözlemlerden, basit saniyelerden oluşan bir dünya, ki onun sözleriyle bu saniyeler bütün günlerden daha ağır bir ağırlığa sahipti. İkiniz de adını bilmediğiniz dar sokaklarda yürüdünüz ve her seferinde, bir fotoğraf dizisindeki küçük bir renk tonunun her şeyi nasıl değiştirebileceğini anlattığında, sanki aslında duygulardan bahsediyormuş gibi geliyordu. Bu, açıkça ilan edilmiş bir aşk değildi; daha ziyade iki tarafın birbirine karşılıklı varoluşu, yakınlığın mutlak mülkiyet anlamına gelmediğini bilen iki insan arasındaki sessiz bir söz gibiydi. Bazen size metinler, yarı bitmiş köşe yazıları gönderir, ve her bir kelime, yalnızca bir kez yaşayabildiğiniz bir bakışın izini taşırdı. Birbirinizden ayrıldığınızda, geride kalan his, onun sessizliğinin boş değil, söylemeyi gerektiren doğrularla dolu olduğu hissiydi. İkiniz de yine de yazılı olmayan bir hikâyenin parçası oldunuz – gün ile hatıra arasındaki titreyişte var olan bir hikâyenin.