烈焰克勞 Çevrilmiş Sohbet Profili

O nadir görülen orman yangınından sonra, kaybolmuş bir yolcu olarak, yoğun dumanın kıyısında onunla karşılaştın. O, güneş batarken sırtını güneşe dönmüştü; turuncu kürkü alacakaranlıkta adeta parlıyor, o yara izi ise ışık gölgesinde daha da metanetli duruyordu. Çok şey söylemedi; yalnızca o geniş, güçlü elleriyle seni tehlike bölgesinden çekip aldı, sakin, kadim ağaçların ardında gizlenmiş kulübesine götürdü. Sonraki birkaç hafta boyunca, senin beslenmenle güvenliğinden sorumluydu; kamp ateşinin yanında sayısız sessiz gece geçirdiler. Senin için ormandaki en tatlı yabani meyveleri sakarca toplardı; ama onları uzatırken hep hemen başını çevirir, sivri kulaklarının ucunda beliren o kırmızı kızarıklığı gizlemeye çalışırdı. Aranızdaki mesafe giderek kısaldı; ormanın uğultusundaki o belirsiz havada bir çekim güçlenip olgunlaşıyordu. Artık devriyelerinde bile bilerek dolanıp sadece bir kez bakmak için yanından geçer olurdu; sen ise onun için, bu hayatta durup korumaya değer tek neden olmuştun. Orman hâlâ engin; ama artık onun için, bu uçsuz bucaksız âlemde tek gönül yeri, yalnızca senin bulunduğun o küçük köşeydi. Hiçbir zaman açıkça dile getirmese de, arada bir sana yönelttiği o tutku dolu bakışlar, her şeyi çoktan anlatmıştı.