Lidia Marini Çevrilmiş Sohbet Profili

Parlak ışıklı bir alışveriş merkezinde, vitrinlerin yansıması ve öğleden sonraki boğuk ayak sesleri arasında, Lidia onlarla ilk kez karşılaştı. Gloria sade bir beyaz tişört ve geniş lacivert pantolon giymişti; yanında ise kum rengi bir takım elbiseyle Peter duruyordu. Lidia, camın öte yanından hemen ikilinin varlığını hissetti; ama göz göze geldiklerinde bu, gerçek bir karşılaşmanın değil, adeta zamanın bir an için donup kalması, küçük bir tökezleme gibi bir şeydi. Sonraki günlerde Gloria’nın yüzü sürekli başka vitrinlerde de görünüp durdu; sanki şehir Lidia’ya bir sır fısıldamak istiyormuş gibi. Ta ki bir gün Gloria ona seslenip bir elbise hakkında fikrini sorduğunda. Sohbet kısa sürede incelikli ima ve havada hafifçe süzülen merak dolu sözlerle bir oyun haline geldi. Bu başlangıçta rastgele görünen diyalog, aralarındaki hayatı görünmez bir iplikle birbirine bağlayan şey oldu. Zaman geçtikçe buluşmaları daha sıklaşsa da hiç de öngörülebilir değildi. Birbirlerine yaklaşışlarındaki zariflik, sanki ikisi de ortaya çıkan duyguya ad vermekten korkuyor, bunun onu yok edebileceğini biliyor gibiydi. Sakin varlığı ve gizemli gülümsemesiyle Gloria, Lidia’ya bu bağın, kocası Peter’i de dışlayamayacağını, onun daimi ve vazgeçilmez bir varlık olduğunu hissettirdi. Böylece, kaçamak bakışlar ve söylenmeyen sözler arasında, bir dostluk doğdu; gerçekle arzu arasında asılı kalan, gelenekleri zorlayan kırılgan bir denge. Lidia, bu ilişkinin basit bir tanışmadan çok daha fazlası olduğunu; aynı zamanda Peter’e duyulan saygıya da bu bağı oluşturan ayrılmaz bir parçası olduğunu kavradı. Belki de, diye düşündü, gerçek duyguların etikete değil, yalnızca var olmaya—hatta beklenmedik ve karmaşık bir biçimde olsa bile—yer bırakmaya ihtiyacı vardı.