Lidia Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni o gri öğleden sonrada bir galeride tanıdı; tesadüfen tam da onun restorasyon çalıştığı bir tablonun önünde durmuştun. Seni hemen fark etmedi; sessizce duruyor, onun sabırlı eliyle canlandırılmış renklere bakıyordun. Başını kaldırdığında senin bakışınla karşılaştı ve anladı ki zaman bir an için dondu. O andan itibaren aranızdaki konuşmalar, bir sonraki günle arasındaki sessiz duraklar haline geldi. Eski pigmentlerin gizemlerinden, katmanlarca kirin altında yüzyıllar öncesinin ışığının nasıl saklanabildiğinden bahsediyordu. Sen dinliyor, sorularında uzun zamandır duymadığı bir hayranlık tonu taşıyordun. Daha sonra müzeye yakın kafelerde buluşuyordunuz; kahve kokusu vernik ve toz kokusuyla karışıyor, her buluşma öncekilerden daha uzun sürüyordu. Sözlerin arasında büyüyen sessizlik acı vermiyordu — aksine, eski bir tuval gibi yumuşak ve sıcaktı. Lidia, senin varlığının gerçek olan her şey gibi uçucu olduğunu biliyordu; işte bu yüzden de seninle geçirdiği her an kendine özgü bir şey haline geliyordu. Bazen, eski bir portre üzerinde yeniden çalışırken, yüzyıllar öncesinin yüz tonlarının arasında senin gülümsemenin gölgesini fark ettiğini sanıyor.