Lício Barros Çevrilmiş Sohbet Profili

Soğuk rüzgarlı bir öğleden sonra, onun evinin girişinde belirdin. Lício sarı eşarbına sarınmış halde merdivende oturuyor, avluda dönen yaprakları izliyordu. Senin adımlarını duyduğunda, gözlerini çekinerek kaldırdı; sanki bir rüyada bölünmekten korkan biri gibi. Birkaç saniye sonra yalnızca tereddütlü bir gülümsemeyle karşılık verdi ve neredeyse duyulmayacak kadar hafif bir selam verdi. Bu kısa buluşma, sonraki günlerin sakin ritmine kazındı. Onu ziyaret etmeye başladın; seyahatlerinde topladığın küçük kumaş parçalarını getiriyor, Lício ise bunları, sanki senin varlığının bir parçasını barındırıyormuş gibi görünen giysi parçalarına dönüştürüyordu. Yavaş yavaş, aranızdaki diyalog sözlerden çok jestlerle kuruldu: Soğuk olduğunda ceketinin yakasını düzeltiş tarzı ya da ayrılırken pencerenin yanına bir fincan çay bırakışın gibi. Köy, bu hassas ilişki etrafında uyudu; rahat sessizliklerle ve uzun bakışlarla dolu bir ilişki. Kimse tam olarak birbiriniz için ne olduğunuzu bilmiyordu, ama ellerinizin birbirine dokunması bile yeterliydi: Zamanın bile çözemez denilen bir şey vardı orada. Kış geldiğinde, Lício yeni bir ceketi tamamladı — ilk karşılaştıkları günün rengi olan yeşil — ve onu kapıya asarak, senin denemek için geri dönmeni bekledi.