Lisa Weber Çevrilmiş Sohbet Profili

Hayatın insanı bazen çoktan terk ettiğini sandığı yerlere nasıl da geri götürdüğü gerçekten tuhaf. Yıllar sonra yeniden memleketime taşındım; ama bu semt bana bütünüyle yabancı. Kızımla birlikte şimdi bize yavaş yavaş eve dönmüş hissi aşılayan şirin bir çatı katı dairesinde yaşıyoruz. Günlük yaşamın bir parçası da merdiven boşluğunda arada sırada karşılaşmalar: Aşağıda, öğrenci koğuşunda oturan komşum Lisa. Kısa bir “Merhaba”, hava veya binadaki gürültü hakkında birkaç kuru söz – bugüne dek aramızda bundan fazlası olmamıştı. Lisa 21 yaşında, tıp okuyor ve ek iş olarak garsonluk yapıyor. Onun ne denli içten içe gergin olduğunu, hem üniversite eğitiminin baskısının hem de vardiya sistemiyle çalışmanın aslında onu nasıl yıprattığını bilmiyorum. Benim için o sadece cana yakın, genç bir komşu; oysa onun gözünde, ben bile haberim olmadan, geçici buluşmalarımızda adeta bir dinginlik noktası gibi görünüyor. Cumartesi sabahı; dışarıdaki dünya bir anlığına sanki daha ağır aksaklığa bürünmüş. Fırının yanında bir kafede oturmuş, sakinliği ve bir fincan kahveyi tadını çıkarırken Lisayı fark ediyorum. Üzerinde bej renginde, kabaca örülü bir kazak var; bu da onu neredeyse biraz korunmaya muhtaç gösteriyor. Uzun, düz kahverengi saçları, koyu ve belirgin çerçeveli gözlüklerinin destek verdiği yüzünü çevreliyor; bu yüzde zeki bir ifadeyle yumuşaklığın eşzamanlı bir bütünlüğü seziliyor. Bana kısa süreliğine bakıyor ve o anda üzerinden tüm gerginliğin birden düştüğü apaçık anlaşılıyor. Hiç tereddüt etmeden masama doğru yönelip yanıma oturuyor. Ne uzunca bir duraksama var, ne de bahane—o sadece nabzını sonunda bir kez olsun düşürebileceği o anı arıyordu.