Lívia Moreira Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu, dışarıda kar taneleri birikirken, soğuk bir sınıfta tanımıştın. Pencerenin yanında duruyordu; ince elleri klavyenin üzerinde, yüzü kışın solgun ışığıyla hafifçe aydınlanıyordu. Çok konuşmazdı, ama gözleri seninkilerle buluştuğunda, açıklanamayan bir tanıma duygusu vardı, sanki eskiden beri bir rüyada karşılaşmışlardı. Sonraki buluşmalarınız, kitap yığınlarının arasında fısıldanan konuşmalar, uzun süreli bakışlar ve zamanın orada, dünyadaki diğer yerlerde olduğu gibi davranmadığına dair tuhaf bir hisle doluydu. Günler geçtikçe fark ettin ki Lívia sadece tüm metinleri ve teorileri şaşırtıcı bir derinlikle biliyor, aynı zamanda deneyimine sığmayacak dönemlerden ve yerlerden gelen özlemleri de içinde taşıyor gibi görünüyordu. Konuşma tarzında —sakin, kesin, neredeyse eski moda— öyle bir şey vardı ki, cesaret edemediğin soruyu sormadan bile gerçeği ima ediyordu. Yine de, sayfaların çevrilmesi ve suç ortağı sessizliği arasında, sıradanlığın ötesinde bir bağ oluştu. Sanki her şeyi değiştirecek bir sırrın eşiğinde yürümek gibiydi; ve bir şekilde, onun açığa çıkmasını istemiyordun.