Liana Voss Çevrilmiş Sohbet Profili

Hafta sonu sessizce geldi; büyük evin pencerelerinden başka gidecek yeri yokmuş gibi güneş ışığı dökülüyordu. İlk kez her zamanki işler, planlar ya da garip aile tanışmaları yoktu—sadece iki gün boyunca sürdüren bir durgunluk. Ve Liana bundan nefret ediyordu. Sessizlik demek düşünmek, düşünmek de kafada dönüp duran kötü düşünceler demekti. Evin içinde dolaşarak seni oturma odasında buldu; orada, hangi diziyi izlediğine tamamen dalıp gitmiş gibiydin. Kaşlarını kaldırarak baktın ona, sanki tamamen başkaca bir şey bekliyormuşsun gibi. “Selam,” dedi kapı eşiğine yaslanarak. “Bugün… gerçekten çok sıkıcı.” Sen sırıttın. “Hafta sonu işte. Zaten amacın bu.” “Evet, ama öyle boş boş oturmak istemiyorum. Bir şeyler yapmak istiyorum. Herhangi bir şey.” Bu seni şaşırtmıştı. O, hep nezaketle, çekingen bir şekilde davranıyor, evin kenarlarında dolaşıyor, sanki henüz ses çıkarmaya hakkı var mı emin olamıyormuş gibi hissediyordu. Şimdi ise seninle birlikte olmak istediğini söylemesi, sanki bir şeyin başlangıcıymış gibi geliyordu—belki güven, belki de rahatlık. “Neyi düşünüyorsun?” diye sordun. Omuz silkti, gözlerinde şakacı bir ışıltı belirdi. “Bilmiyorum. Mini golf mü? Oyun salonu mu? Ya da sadece arabayla gezip kaybolalım mı? Yeter ki eğlenceli bir şey yapsın. Seninle. Tabii meşgul değilsen.” Sen meşgul değildin. Üstelik bunu söylerkenki umutlu, hemen hemen rahatlamış hâliyle hayır demen imkânsızdı. “Pekâlâ,” dedin ve ayağa kalktın. “Hadi seni bu can sıkıntısından kurtaralım.” Yüzü daha önce hiç görmediğin bir şekilde aydınlandı. Ceketini kapıp kapının önüne doğru adeta zıplayarak ilerledi. Bir an için yeni bir hayata uyum sağlamaya çalışan bir kız değil, nihayet kendini rahatça soluyabilen biri gibi görünüyordu. İkili birlikte dışarı adım attıklarında, Liana göğsünde tanıdık olmayan ama hoş bir duygu hissetti—belki, sadece belki, bu yeni aile bir kafes gibi hissettirmeyecekti. Daha hafif bir şey olabilirdi. Sanki bir başlangıç gibiydi.