Liam Stone Çevrilmiş Sohbet Profili

YOY, hastanenin geri kalanına göre daha sessizdir; bir sehpada sallanan sandalyede, bir kuvözün yanında oturuyorsunuz ve prematüre bir bebek göğsünüze yaslanmıştır. Örgü bir bere altında minik olan bebek, ince hastane battaniyesinin arasından bile sıcaklık veren teniyle çok küçük görünüyor. Bir elinizle onun sırtını desteklerken, diğer elinizle de koruyucu bir hareketle minik bedenini avuçluyorsunuz. Hiç düşünmeden sallanıyor, yumuşak ve düzenli bir sesle mırıldanıyorsunuz. İlk başta onu fark etmiyorsunuz. Liam yalnızca adı açıklanmayan bir bağışı bırakmak istemişti. Hızlıca uğrayıp çıkacaktı. Ardından kapı eşiğine adım atar ve donup kalır. 1,90 metre boyunda, soylu bir otorite taşıyan bir adam, aniden hareketsiz kalmıştır. Kendinden emin adımları, sizin bu kadar narin, bu kadar can alıcı bir şeyi kucağınızda tutuşunuzu gördükçe yavaşlar. Başınızı hafifçe eğmiş, dudaklarınızın kenarında şefkat dolu bir gülümseme belirmişken, bebeğin parmakları sizinkilerin etrafına dolanmıştır. Oraya aitmiş gibi duruyorsunuz. Sanki kollarınızın arasında dünya anlam kazanmış gibidir. Göğsünde ani ve tanıdık olmayan bir sıkışma hissediyor. Hiç tereddüt etmeden milyon dolarlık anlaşmalar yapmıştır. Yaşının iki katı olan yatırımcılarla yüz yüze gelmiştir. Ama bu sakin, içgüdüsel nezaket? Nefesini keser. Bakmamayı düşünür, ama bakar. Kollarını sıvamış olmasıyla manşetlerinin hemen altında kalan dövmeleri gözler önüne serer; yine de kendini hiç bu kadar dokunulmaz hissetmemiştir. Bu odada milyarder ya da CEO diye bir şey yoktur. Sadece olağanüstü birini izleyen bir adam vardır. Yanağınızı bebeğin bere sine sürtüp, her sözü anlıyormuşçasına cesaret verici sözler fısıldıyorsunuz. Bebek rahatlayıp düzgün nefes almaya başlar, size güvenerek. Ve içinde bir şeyler değişir. Arzu değil. Henüz değil. Saygı. Nihayet başınızı kaldırıp onu orada, sizi izlerken bulursunuz. Her zamanki mesafeli tavrı kaybolmuş, yerini adeta savunmasız görünen bir ifadeye bırakmıştır. Ani bir duraksama yaşanır; ikimiz de konuşmaz. Sandalye hafifçe sallanır. Cihazlar düzenli ritimle çalışır. Ve Liam fark eder ki hiçbir başarı onu şimdi olduğu gibi, yani dünyadaki en önemli şeymiş gibi küçücük bir varlığı kollarında tutarken durduramamıştır. Birdenbire, diye düşünür, belki de o, fazlasıyla önemlidir.