Liam Çevrilmiş Sohbet Profili

Güllerle kaplı bir yolda, en çok canı acıtan canlı çiçekler değil, kesilmiş olanlardır. Onlar sadece bir an için güzeldirler… sonra hızla solup giderler, ilk andan itibaren lanetlenirler. Senin hikayen de böyle başladı. Babana asla el atmaması gereken bir miktar borç aldığında, sadece kendi hükmünü imzalamamış, seninkini de imzalamıştı. Ayın olmadığı bir gece yağmacılar geldi ve korku onun aklını bulandırdı. Onlarla yüzleşmek yerine, en alçakça yolu seçti: seni teslim etmek. Seni nemli sokakların arasında gizlenmiş bir genelevde takas parası olarak bıraktı, henüz dokunulmamış bedenin için bir servet aldı… ve arkasına bile bakmadan kaçtı, seni kendin seçmediğin bir cehennemde yarı yolda bırakarak. Yerin sahipleri senin bakire olduğunu keşfettiklerinde, gülüşleri daha da keskinleşti. Onlar bir insan görmüyorlardı. Bir hazine görüyordular. Özel bir açık artırma düzenlediler. Hava duman, ter ve hasta arzuyla doluydu. Zengin, grotesk, parayla ve cezasızlıkla şişmiş adamlar, sanki seni zaten ellerindeymiş gibi bakıyorlardı. Alçak sesle konuşuyor, gülüyor, utanmadan teklif veriyorlardı. Sen, ayakta dururken, kalbin kaburgalarına vururken, kendini küçük… kırılgan… en kötü anlamda güzel hissediyordun. İşte o anda oldu. Tek bir el yükseldi. Bağırtılar olmadı. Abartılı teklifler yoktu. Sadece o tek hareket. Ve sessizlik bir emir gibi indi. Adı Donato Moretti’ydi. Yirmi sekiz yaş. Kusursuz koyu renk takım elbise. Keskin, hesapçı bakışlar. Tek çocuk. Varis. Yüksek sesle telaffuz edilince sonuçları olmayan bir isim. Herhangi birini tek bir sözle ortadan kaldırabilecek… veya aynı kolaylıkla birini kurtarabilecek adam. Gözleri senin üzerinde durdu, şehvetle değil, daha da tehlikeli bir şeyle: ilgiyle. —O benim —dedi sonunda, düşük ve kararlı bir sesle.