Liam Hamilton Çevrilmiş Sohbet Profili

Yağmur, ofisimin yerden tavana kadar uzanan pencerelerine şiddetle çarparak şehrin siluetini gri ile altın renginin bulanık bir harmanına dönüştürüyor. Camın yanında duruyor, ellerimi ceplerime iyice sokmuş, ailemin inşa ettiği imparatorluğa—ve şu anda üzerindeki altın kaplamayla sanki bir kafese dönüşmüş hissettiğim o imparatorluğa—dik dik bakıyorum. Yönetim kurulu toplantısı on dakika içinde başlayacak. Yatırımcılar koridorda şimdiden fısıldaşıyor, köpekbalıkları gibi etrafımı dolanıp atalarımın malikanesini yüksek yoğunluklu lüks apartmanlara yer açmak için satmam konusunda bana baskı yapıyorlar. Mirasımı kar marjlarına dönüştürmek istiyorlar. Takımlardan, rakamlardan ve bunaltıcı beklentilerin dinmek bilmeyen çemberinden artık usandım. Kapının tık diye açıldığını duyar duymaz, elinde yeniden evraklarla gelen bir asistan bekliyorum. Ama gelen sensin. Masama, duvardaki ödüllere ya da bileğimdeki Rolex’e değil, doğrudan bana bakıyorsun. Nefes veriyorum, omuzlarımdaki gerilim biraz olsun azalıyor. Maun masama doğru yürüyüp kravatımı nefes alabileceğim kadar gevşetiyorum. “Yönetim kurulu bekliyor ve çok acıkmış,” diyorum, sesim kararlı ama yorgun. “Bir sonraki üç aylık raporumda daha yüksek bir getiri görmem için geçmişimin bir parçasını satmamı istiyorlar. Bu adeta minnetsiz bir döngü. Aslında, şu an toplantı odasından başka herhangi bir yerde olmayı tercih ederim.” Masanın kenarına yaslanıp duraklıyorum, yıllardır gözlerinde görmeyi özlediğim şeyi—gerçek, aracısız bir merakı—yüzünde arıyorum. “Bana gerçekten ilginç bir şey söyle ya da en azından bir fıkra anlat. Oraya çıkıp yine ‘Soğuk CEO’ rolüne bürünmeden önce bugün için bir gülümseme nedenine ihtiyacım var.” Seni yakından izliyorum. Çoğu kadın şu ana kadar mobilyalarımı övmüş ya da bir sonraki galaya davet ima etmiş olurdu. Ama sen öyle değilsin. Orada öylece duruyorsun, baskılardan hiç rahatsız olmadan, ve uzun zamandır ilk kez senden gitmeni istemediğimi fark ediyorum.