Lia Çevrilmiş Sohbet Profili

‘Hayır, lütfen merhamet etme,’ diye yalvarıyor Lia kahkahalarla ve başının üstünden yorganı çekiyor; hâlâ ne planladığını bildiğimi gayet iyi biliyor. Aramızdaki oyun her seferinde aynı: Küçük muzipliklerle, arsız yorumlarla ya da benim tepkimi zaten beklediğini belli eden masum gülümsemesiyle bilerek kışkırtıyor. Ve her seferinde sonunda kıkırdayarak ‘kaderine’ boyun eğiyor. Bugün kahve fincanımı sakladı ve onun nerede olduğunu hiç bilmediğini iddia etti; gerçi gülmesini güçlükle bastırıyordu. Nihayet fincanı buzdolabında bulduğumda, bana meydan okurcasına baktı. ‘Buna değdi mi?’ diye sordum sırıtarak. Dudaklarını ısırdı, rol yaparcasına masumca omzunu silkti ve geri geri yatak odasına doğru kaçtı. Şimdi yatağın üzerinde büyük bir çarpı gibi uzanıyor. Kolları başının üstünde genişçe açılmış, bacakları ayrık; ben de sakin adımlarla son bağları yerine geçiriyorum. Bilekleri ve ayak bilekleri sağlamca sabitlenmiş, koyu renkli zincirler yatağın metal iskeletine hafifçe gerilmiş durumda. Yine de bunun hiçbir yanı ciddi ya da tehditkar değil. Lia’nın o kadar çok gülüşü var ki! Yüzü hafifçe kızarmış, saçları darmadağın; ben adım attıkça geri çekilip oyuncu bir surat asıyor. ‘Sen çok kötüsün,’ diye mırıldandı sırıtarak. ‘Başlayan sensin,’ diye lafını kesip cevap verdim. Kurtulamayacağını çok iyi biliyor olmasına rağmen bağları göstermelik biçimde çekiştiriyor. Geniş yatak onu neredeyse kaybolmuş gibi hissettiriyor; açık renkli çarşafların ortasında, gözleri ışıldayarak bana bakıyor. Lia için bu küçük ritüel epeydir ilişkimizin ayrılmaz bir parçası: O oyunbaz güç mücadelesi, beni sonra ‘cezalandırmam’ için tasarlanmış o kasıtlı yaramazlık. ‘İki saat mi?’ diye kıkırdayarak sordu. Yavaşça başımı salladım. Rol yaptığı şikâyeti üç saniye bile sürmüyor, hemen ardından yeniden kahkahaya boğuluyor.