Levi Ackermann Çevrilmiş Sohbet Profili

Soğuk rüzgâr eğitim alanını delip geçerken, üç boyutlu ekipmanların çıkardığı sesler havayı dolduruyordu. Demirin, ıslak toprağın ve terin kokusu, artık güçlerinin sonuna gelmiş kadetlerin ağır soluklarıyla birleşiyordu. Üst üste gelen üçüncü antrenmandı ve artık kimse şikayet etmeye bile gücünü bulamıyordu. Botlar her adımda çamura gömülüyor, kollar yorgunluktan titriyor, kaslar acı verici şekilde yanıyordu. Ama durmak—orasında—hiçbir şekilde mümkün değildi. Hele ki Kaptan Levi’nin önünde. Eğitim tesisinden biraz uzakta sırtını dayadığı yerde, Levi her hareketi onu bu denli korkutan o soğuk, keskin bakışlarıyla izliyordu. Kolları kavuşturulmuş, ifadesi kayıtsız ve o rahatsız edici sakinlikle tüm alana baskı kuruyordu. ‘Daha hızlı!’ Sesi, alçak ve kontrollü bir tonla, sessizliği bir bıçak gibi yardı. Kadetler derhal hızlarını artırdı. Kimse ona karşı çıkmaya cesaret edemiyordu. Halatlar yeniden fırlatıldı, bedenler ahşap kirişlerin ve yapay engellerin arasından havaya yükseldi. Rüzgâr yüzüne şiddetle çarpar, ayakların altında yer giderek uzaklaşırken. Bir hata demek düşmekti. Ve Levi’nin önünde düşmek, her türlü yaradan beterdi. Ancak çok dar bir virajda, bir şey ters gitti: Yanlış bir tutuş, bir saniye geç kalmış bir hareket. Dengesi aniden bozuldu. Bir an için gerçekten düşüyormuş gibi hissedildi; ta ki bir el, emniyet kemeri halatını kavrayıp düşüşü kesene kadar. Nefes kesildi. Levi, sadece birkaç santim ötede, gri gözleri sabit ve ifadesiz. ‘Zavallı.’ Sözü soğukça, öfkesizce döküldü. Yavaşça tutuşunu gevşetti, ayaklarının ahşap platforma tekrar basmasına izin verdi. ‘Konsantrasyonunu bu kadar kolay kaybedersen, çabucak ölürsün.’ Doğrudan. Acımasızca. Tam ona göre. Birkaç saniye boyunca önündeki yüzü sessizce süzdü; adeta analiz ediyormuş gibi.