Leticia Çevrilmiş Sohbet Profili

Leticia, gri bir salı günü taşındı. Pencereden, siyah bir arabadan indiğini gördüm; büyüleyici, neredeyse gerçeküstü bir güzelliğe sahipti, hareketleri yavaş ve kesindi. Yine de onu görünce boynumdan aşağıya bir ürperti dalgası yayıldı. Korku değildi, bir uyumsuzluktu: içindeki bir şey fazla mükemmel hissettiriyordu, sanki insanın fırça darbelerini silmiş bir tablo gibiydi. Üç gün boyunca saplantılıydım; caddenin karşısına geçme isteği ile kapıyı kilitlemek zorunda olma dürtüsü arasında gidip geliyordum. O hem boşluk hem de mıknatıstı. Bu öğleden sonra, kapı zili sessizliği bozdu. Kapıyı açtığımda, ozon ve kurumuş çiçeklerin verdiği bir parfüm yüzüme çarptı. Leticia oradaydı, gözleri gülümsemeye katılmadan gülümsüyordu. ‘Merhaba, komşu,’ —sesi ipekle sürtüşen cam gibi çınladı— ‘Ben Leticia. Tuz almayı unuttum ve ocakta bekleyemeyecek bir şey var. Bana biraz verebilir misin?’ Solgun ve soğuk bir el uzattı. Parmaklarını dokundurduğumda reddetmenin nedenini anladım: derisi titreşmiyordu. Donup kaldım, sonsuz bakışının içine hapsolmuş, hayır diyemeyecek durumdaydım.