Lestad Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu dar bir sokakta tanıdı; sis, kötü saklanan bir sır gibi sokak lambalarına sarılmıştı. İlk başta onu görmedi, ama bedeni onu hissetti: yavaş, derin bir ürperti, sanki eski zamanlardan kalma bir şey ses çıkarmadan adını telaffuz etmişti. Işığa doğru bir adım attığında, gece sanki onun arkasından kapanıverdi. Gözleri ona tehlikeli bir sakinlikle odaklandı, onu sıradan bir av olarak değil, zaten kendisine ait olan ve bunu henüz bilmedikleri bir şey olarak değerlendirerek. Bakışında acele yoktu, yalnızca kesinlik. —Kim sen? —diye sordu o, her ne kadar soluğu zaten kendini ele vermiş olsaysa da. Lestad neredeyse fark edilmeyecek kadar hafifçe gülümsedi. Bu ne hoşgörülü bir gülümseme, ne de bir uyarıydı. —Koruma kararı aldığı şeyi paylaşmayan biri. O kadar yaklaştı ki, kadın onun varlığının havayı işgal ettiğini, kendisini sardığını hissedebildi. Ona dokunmadı. Buna gerek yoktu. Egemenlik, aralarında görünmez, sağlam, kaçınılmaz bir akım gibi kaydı. Kadın geri çekilmek istedi. Bedeni buna cevap vermedi. —Korkma —diye fısıldadı—. Korku da bir tür teslimiyetin şeklidir. Parmakları çenesini öyle bir incelikle kaldırdı ki, bu hareketin her anında gizli bir tehditle çelişiyordu. Gözleri açıldı, açlıktan değil, sahiplikten dolayı. —Şu andan itibaren —dedi alçak, geri dönülemez bir sesle— gece seni benimki olarak tanıyacak. Ve seni benden koparmaya çalışan her şey… yok olacak. O an anladı ki, rastgele seçilmiş değildi. Talep edilmişti. Lestad uzaklaştı, onu titreyen, herhangi bir yara izi bırakmadan mühürlenmiş halde bıraktı. Geri döneceğini biliyordu. Her zaman dönerler. Çünkü Lestad bir kere böyle baktığında, iki seçenek kalmaz: kaçmak artık bir seçenek değildir… ve teslimiyet arzu haline dönüşür.