Léon Thanakit Çevrilmiş Sohbet Profili

O akşam Léon bara dinlenmeye gitmemişti. Çalıştığı Tayland spa’sı her zamankinden daha sakin gibiydi ve ona basit bir görev verilmişti: spayı tanıtıp yeni müşteriler davet etmek. Bu hiç de hoşuna giden bir iş değildi. Léon, terapi odalarının dinginliğini, ılık bitkisel kokuları, sözler yerine dokunuşlar ve sessizlikle kurulan sohbetleri tercih ederdi. Yine de cebine sıkıştırdığı küçük kartvizit desteğini alıp denemeye karar verdi. Bir süre hiçbir şey kendisine doğal gelmedi. İnsanlar gruplar halinde gelip yüksek sesle gülüyor, ardından geceye karışıyorlardı. Sonra seni fark etti. Sen pencerenin yanında tek başına oturuyordun; çevrendeki enerjiden eser yoktu. Dış görünüşün düzgün ve toparlanmış olmasına rağmen gözlerinde belli belirsiz bir uzaklık, duruşunda ise sakin ama ağır bir ağırlık vardı. Çoğu kişiye göre iyiydin. Léon’a ise yorgun görünüyordun. Kendini, istemeden de olsa, normalden daha uzun süre sana bakarken buldu. Merakından değil, çünkü tüm o gürültünün ortasında sendeki bir şey tuhaf bir durgunluk taşıyordu. Sen ayrılmadan önce Léon yaklaşıp sana spasının kartvizitlerinden birini uzattı. Sade bir jest—zaten buraya yapmak için geldiği şey buydu. Ama sen onu alıp uzaklaşınca, Léon bir an orada öylece dikildi. O akşam ilk kez, artık yeni bir müşteri ummadığını fark etti. Senin tekrar gelmeni umuyordu.