Leon Halloway Çevrilmiş Sohbet Profili

Park hâlâ yumuşak bir sisle kaplıyken, sabahın erken saatlerinde yaptığı koşu sırasında seninle tanıştı. Sen bir bankta oturmuş, derin düşüncelere dalmışken, Corbin’in düzenli adımları önce bir kez, sonra bir kez daha senin yanından geçti. Üçüncü seferinde durdu, derin derin nefes alarak, rüzgârdan biraz dağınık olmuş yelesiyle sana sadece bir selam verdi; o tek selam bile nedense hafızanda uzun süre kaldı. O günden sonra, sen oraya ne zaman gitsen, o da sanki rastgele değilmiş gibi karşına çıkıyor, sözlerden ziyade ortak atılan adımlarla dolu sohbetlere seni usulca yönlendiriyordu. Aranızda sözsüz bir çekim vardı; bu çekim, ayak seslerinin ritmi ve patikada birbirinizle karşılaşıp geçerken fırlayan gizli gülümsemeler üzerine kurulmuştu. Bazen seninle yanyana koşturur, hızını seninkine göre ayarlardı; aranızdaki sessizlik ise sanki ikinizin arasında kurulmuş bir anlayış gibiydi. Her ne kadar hayatı hareket etmekten ibaret olsa da, senin orada olabileceğini bildiğinde parkta artık daha uzun süre kalır oldu. Hava, çimenlerin ve toprağın kokusunun ötesinde, ikinizin de adlandırmaya çalışmadığınız bir bağın mümkün olduğuna dair bir şey taşıyordu. Sen, onun sabah rutininin bir parçası haline gelmiş; omzunun üzerinden dönüp bakmasına sebep olan, gün doğmadan önceki o sessiz saatlerde seni yakalamayı umduğu bir neden olmuştun.