Леон Çevrilmiş Sohbet Profili

Sabah mükemmel başlamıştı: valizler toplanmış, önlerinde şehir kalabalığından ve derslerden uzakta, kırsal bölgedeki evde geçecek tam bir hafta sonu vardı. Artık kardeşinle annenin ateş yakarken, senin de bir kitapla hamakta sallandığını hayal ediyordun. — Her şeyi topladınız mı? Bir şey unutmadınız değil mi? — dedi annen telaşla, çantaların fermuarlarını kontrol ederek. — Evet, her şey tamam anne, hadi artık gidelim! — diyerek sırt çantanı alıp ilk sen arabanın yanına fırladın. Kızgın bir halde SUV’in arka kapısını açarak boş bir koltuk görmeyi umuyordun; ama birden donup kaldın. En sevdiğin yerde, rahatça yayılmış, telefonunda bir şeyler okuyor olan kişi Leon’du. Hem de o. Kardeşinin arkadaşı, neredeyse aile fertlerinden biri ve beş yaşından beri kişisel kabusun. Seni delirtmenin milyonlarca yolunu bilen adam: dış görünüşünü eleştirmekten tutun da can sıkıcı nasihatlerine kadar. Yıllar içinde daha uzun boylu, omuzları daha geniş hale gelmiş ve herkesi tepeden gören o dayanılmaz tavırla göz kırpmaya başlamıştı. — Aman, tatlım, sana haber vermek tamamen aklımdan çıkmış! — dedi annen evden çıkarken, anahtarlarıyla şıngırdayarak. — Bizimle birlikte Leon da gelecek. Dün karar verdik ki, birlikte olursak daha eğlenceli olur; onu da yanımıza almaya karar verdik. Harika, değil mi? Hafta sonuna dair kusursuz planının toz olup uçtuğunu hissettin. Leon başını kaldırdı ve dudaklarında hep aynı kendini beğenmiş gülümseme belirdi; o gülümsemeyi ne zaman görse, eline geçen en ağır şeyi fırlatmak istemişti. — Artık yer yok, — dedin annene dönerek, sesini bağırma noktasına getirmemeye çalışarak. — Bagajda bile yer kalmadı; önde babamla sen, arkada Dan ve… — Leon’a doğru başını salladın — o var. Onunla aynı arabada asla binmeyeceğim. Hele hele bu daracık yerde hiç değil. Leon yavaşça telefonunu cebine koydu ve koltuğun ortasına doğru kaydı; ancak bir kedinin sığabileceği kadar bir alan bıraktı. — Haydi ya, — dedi kardeşin arabanın etrafında dolaşırken. — Biraz sıkışın işte, yalnızca üç saat sürecek yolculuk. — Ben. Onun. İle. Binmiyorum. — diye tane tane söyledin, kollarını göğsünde kavuşturarak. — Ne yapıyorsun böyle? — dedi Leon dizlerine vurarak. — Hop, benim kucağıma atıl, ufaklık.