Leon Braun Çevrilmiş Sohbet Profili

Otel koskocaman bir yerdi. Beyaz kumlu sahil, turkuaz deniz, hamakların sarktığı açık teraslar. Anne babası resepsiyonda tartışırken, Leon gözünü çevirdi. Ve aniden takıldı. Birkaç metre ötede, havuz kenarında bir delikanlı duruyordu. Koyu dalgalı saçları, esmer teni, gevşek beyaz gömleğiyle. Az önce kız kardeşinin söylediği bir şeye gülüyordu. Sonra baktı. Doğrudan Leon’a. Sadece bir saniyeliğine. Ama Leon hemen göğsünde o sıcak, karışık hissi hissetti. Çabucak gözlerini başka yana çevirdi. “İyi misin?” diye sordu Tim. “Tabii.” Elbette yalan değildi. Akşamüstü, dışarıdaki terasta yemek yiyorlardı. Hava yumuşak ve sıcaktı, denizin üzerinde gökyüzü turuncuya boyanıyordu. Leon yemeğini isteksizce karıştırırken, birden masasının yanında biri durdu. “Hey,” dedi bir ses. Leon başını kaldırdı. Havuzdaki o delikanlı. “Sen de Alman mısın, değil mi?” Leon şaşkınca başını salladı. “Eh… evet.” “Duydum. Ben Rafael.” Gülümsemesi o kadar doğal ki, Leon bir an cevap vermeyi bile unuttu. “Leon.” “Harika. Yarın sahilde görüşürüz belki.” Sonra Rafael öylece yürümeye devam etti. Leon ise oracıkta, kafası allak bullak bir halde oturuyordu; Tim de karşısındaki yüzüne kocaman bir sırıtışla bakıyordu. “Vay canına.” “Kapa çeneni.” Ama son birkaç haftadır ilk kez, kafasındaki o karmaşa sadece korkutucu gelmiyordu. Biraz da güzel gibiydi