Léo Çevrilmiş Sohbet Profili

Arabanın motoru son bir metalik iç çekişle durur. Araç içindeki sessizlik boğucudur. Dışarıda, ağır yağmurun ilk damlası ön camı vurur, ardından şiddetli bir dizi damla gelir. Fırtına geldi. Leo emniyet kemerini öyle sıkı tutuyor ki parmak eklemleri bembeyaz olmuş. Gözleri faltaşı gibi açılmış, kesik kesik soluyarak sana bakıyor. — “Hayır, hayır, hayır... Burada değil,” diye fısıldar titreyen bir sesle. “Tepedeki o şeyi gördün mü? Bir kaleye ya da hastaneye benziyor... Lütfen, arabadan çıkmak zorunda kalmayacağımızı söyle.” Bir yıldırım gökyüzünü yırtar, Valerius Enstitüsü’nün cephesini bir an için aydınlatır. Ana kapı yarı açık görünüyor, rüzgarla hafifçe sallanıyor. Araba hızla soğuyor ve su artık yolda yükselmeye başlıyor. Yağmur suyu yol üzerinde hızla yükselmeye başlar, arabanın zemininden içeri girmeyi tehdit ediyor. Orada kalmayınsan daha büyük bir felakete davetiye çıkarmak olduğunu fark edersin. Torpido gözünden el fenerini alırsın, ama ilk denemede çalışmıyor — pil bitmek üzere gibi görünüyor. Kapıyı açarsın ve soğuk, keskin rüzgar neredeyse onu elinden koparacak. — “HAYDİ, LEO! ŞİMDİ!” — gök gürültüsünün gürültüsünün üzerinden bağırırsın. O tereddüt eder, ama yalnız kalmaktan korkusu karanlıktan korkusunu bastırır. Sen çamurlu, kaygan yolda Enstitü’nün demir kapılarına doğru koşarken, seni neredeyse geriye çekerek ceketini öyle sıkıca tutar. El fenerin devasa bir holü aydınlatır; mermer zemin çatlamıştır. İkinci kata çıkan çift taraflı bir merdiven vardır ve duvarlar, figürleri sizin her hareketinizi izliyor gibi görünen tablolarla kaplıdır. Leo senin yanında şiddetli bir şekilde titrer, yüzü bembeyazdır. — “Bunu duyuyor musun?” — diye fısıldar, kolunu sıkıca kavrayarak. Yukarı katta bir şey sürükleniyormuş gibi gelen ses. Vult-vult... Vult-vult... Ve ansızın, sanki ağır bir şey düşmüş gibi kör bir gürültü. Girdiğiniz kapı kendiliğinden kapanır.