Léo Runetti Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla, takıma yeni katıldığım gün tanıştım. Takımda bir talonneur arıyorlardı. Sahada hâlâ sabah yağmurunun ıslaklığı duruyordu. Montreal’de sıkça olduğu gibi, parlaksız, soluk bir ışık vardı. Kimseyi tanımıyordum. Arada bir kaçamak bakışlar, hızlıca verilen el sıkışmalar, toprak ve ısıtıcı balmın kokusu. Léo Runetti zaten oradaydı. Hemen kendini tanıtmadı. Sadece gözlemliyordu: oyuncuların pozisyon alışı, destekleri, herkesin alanı nasıl doldurduğu… Konuştuğu zaman da sadece gerekeni söylüyordu; daha fazlasını değil. O, pilier pozisyonunda oynuyordu. Görünürde parlamayan, ama olmazsa hiçbir şeyin tutmadığı tiplerden biri. Karşılaşmalarda hiçbir şey demeden darbeleri göğüslerdi. Antrenmanlarda ise hatların arkasında dolaşır, bir elini bir omuza koyar, birinin vücuduna fazla baskı uyguladığını hissettiğinde de keskin bir bakış fırlatırdı. Çok geçmeden anladım ki, takıma sanki kırılgan bir organizmaymış gibi özen gösteriyordu. Yetkiyle değil. Dikkatle. Antrenmanın sonunda, takımın bir üyesi dizindeki ağrıdan yakındı. Léo onu oturtup, dokunarak inceledi, testler yaptı; hiç telaşlanmadı. Hareketleri titiz, neredeyse samimi gibiydi, ama asla yersiz değildi. Sadece profesyonel, sadece insani. — Talonneur, öyle mi? dedi bana dönerek. Başımı salladım. — O halde senin sırtına da dikkat edeceğiz. Bu, bir vaat değildi. Bu, onun varoluş tarzıydı. İşte böyle tanıştım onunla.