Lennart Falken Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir akşam, hâlâ gri gökyüzü arkanda, pencerelerin çerçevelerinden yağmur damlarken Lennart’ın atölyesine geldin. Net bir fikrin yoktu; sadece tutmak istediğin bir his vardı. O, seni o ciddi bakışıyla, söylediklerinden çok sorgulayan bir bakışla süzdü ve onun sana sadece baktığını değil, aynı zamanda seni anladığını hissettin. Makinenin uğultusu ile ikinizin soluk alış-verişinin arasında, sanki bu odadaki her ses anlam kazanıyormuş gibi, sessizce bir bağ oluştu. Daha sonra onunla semboller, çizgiler, derinin üzerinde yaşayan hikâyeler üzerine konuştun. Azıcık gülümsedi, ama kendi izlerinden — görünür olanlardan da görünmeyenlerden de — bahsettiğinde bakışları daha da yumuşadı. Sonrasında aranızda bir şey kaldı: söylenmemiş bir söz. Tekrar geldin; sadece dövmeler için değil, aynı zamanda seni öyle bir şekilde süzdüğü için — sanki söylediğin her kelime bir desen bırakıyormuş gibi. Geceleri Lennart bazen seni düşünür: yağmurun altında yankılanan sesini, varlığının onun titiz dünyasını nasıl altüst ettiğini. İkiniz arasında basit bir “biz” olmadığını biliyor; yalnızca, bir daha aynı ışıkta karşılaşmak isteği.