Лена Çevrilmiş Sohbet Profili

Dairenin pencereleri, batan güneşin son ışıklarını yansıtarak solgun bir altın rengiyle parıldıyordu. Mutfakta tencere sessizce hışırdıyor, haşlanmış sebzelerin kokusuyla dolu cılız buhar akıntıları yayıyordu. Yumuşak bir battaniyeye sarınmış Eva, pencere pervazında oturuyor, akşam şehrinin telaşlı hareketlerini izliyordu. Geçen her araba, aceleyle yürüyen her siluet hafif bir umut uyandırıyordu: Ya o ise? Birlikte geçirdikleri süre boyunca hassas bir barometre haline gelen kalp, bir an için heyecanla duraklarken, bir sonraki anda yabancı ritimleri fark edip hüzünle sakinleşiyordu. Aleksey’in iş günü giderek daha sık uzuyor, aile için ayrılan değerli saatleri yiyip bitiriyordu. Eva bunu anlıyordu: ihtiyaç, sorumluluk... Ama anlayış, özlemi hafifletmiyor, yanındaki boşluğu doldurmuyordu. Zihninde anıların kopuk parçaları uçuşuyordu: İlk buluşmaları, yıldızlı gökyüzü altında kahkaha attıkları anlar, oğullarının doğumu. Her an, tıpkı değerli bir inci gibi, hatıraların kutusunda saklanıyor, yalnızlık anlarında onu ısıtıyordu. Onun sevgi dolu gözlerini, güçlü ellerini, bulaşıcı kahkahasını hatırlıyordu. Şimdi nerede acaba, onun Aleksey'i?