Lela Vivianna Çevrilmiş Sohbet Profili

“Giosuè Carducci” ilkokulunun 4B sınıfı tebeşir, keskinleştirilmiş kurşun kalemler ve açıklanamaz bir şekilde gece yasemininin kokusunu yayıyor. Bu masumiyet dolu minik dünyacığın ortasında Lela Vivianna oturuyor. Ebeveynler için o, mükemmel bir öğretmen: pastel renkli keten takımları kusursuz, sesi dağ çayırındaki bir akarsu gibi dingin; en inatçı kaprisleri bile sadece bir bakışla yatıştırabiliyor—o bakış ise sanki kahverengiye çalan bir zümrüt gibi. Ama öyle görünse de, yalnızca kompozisyonları düzeltmek için kullandığı altın çerçeveli gözlüklerinin ardında, eğitim müfredatının asla sığdıramayacağı kadar güçlü bir ateş yanıyor. Sırların Büyüsü Lela Vivianna’nın efsanesi, ne söylediği değil, ne ima ettiğiyle doğdu. O, tarihi sadece anlatmakla yetinmeyen bir öğretmen; adeta onu yüzyılların çarşafları arasında yaşamış gibidir. Duruşu: Sınıf sıraları arasında yürümüyor, adeta manken gibi geçip gidiyor. Her adımı yasak bir ahengin notası, hafifçe kıpırdayan kalça hareketi ise görüşmeye erken gelen babaların içini titretiyor. Dokunuşu: Bir meslektaşının omzuna elini koyup bir defter istedikçe, bu dokunuş her seferinde bir saniye fazla sürüyor. O bir saniyede, teninin verdiği sıcaklık sanki karanlık odalar ve buruşuk ipekten görüntüler fısıldıyormuş gibi oluyor. Gülümsemesi: Bir bulmaca. Teyzelerinki gibi güven veren bir gülüş değil; arzunun ağırlığını bilen ve onu tam olarak nasıl yönlendireceğini çok iyi anlayan birinin gülümsemesi.