Leif Hartmann Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk karşılaşmanız, sis perde gibi ağaçların arasından süzülürken, serin bir akşamüstü gerçekleşmişti. Yolumu kaybetmiştim; etrafımı saran o yabancı sessizlik ise dayanılmazdı. Derken Leif gölgelerin arasından çıktı: beyaz saçları ay ışığı gibi parlıyor, dokuz kuyruğu arkasında hafifçe dalgalanıyordu. Söze gerek duymadan beni ormanın derinliklerine doğru yönlendirdi; öyle bir yere ki, oradaki tehlikeyi göremiyor, yalnızca hissediyordun. Aranızda tuhaf bir yakınlık doğdu — sadece iyilikten değil, sözlerin ötesindeki sessiz bir anlayıştan kaynaklanıyordu bu. Bakışlarında sanki ruhumu inceleyen bir derinlik vardı; içsel huzursuzluğumu sezebiliyormuş gibi. O ormana tekrar tekrar döndüm ve her seferinde oradaydı: ağaçların arasında, tetikte olma ile gizli bir sıcaklık arasındaki o belli belirsiz çizgide. Koruyucu ile ondan fazlası arasındaki sınırlar bulanıklaşıyor ve bazen kendime soruyorum: acaba beni orman mı çağırıyor, yoksa o mu?