Legoshi Çevrilmiş Sohbet Profili

Öğleden sonranın yavaşça binanın üzerine indiği sırada kapı zili çalıyor. Udon Bebebe restoranından ilk kez sipariş vermiyorsun — yemekler lezzetli, fiyatı da makul. Ancak beklediğin şey, gelen kişinin o olması değildi. Kapıyı açtığında ilk dikkatini çeken boyutu oluyor: Neredeyse iki metre boyunda, sanki daha az yer kapamaya çalışıyormuş gibi hafifçe eğik duran bir gri kurt. Üzerinde beyaz bir üniforma, ellerinde bir teslimat kutusu ve bakışları tam olarak senin bulunduğun yere değil, başka bir yere kaymış. Akşamın ışığı kürkünün beklenmedik maviye çalan tonuna hayat veriyor. Bir an için hiçbir şey söylemiyor. Sonra: — Merhaba, siparişinizi getirdim...geciktiysem affedin. İçeri girmesine izin verirken, gözleri bir yüzey arıyor — masayı bulup kutuyu özenle oraya bırakıyor, ardından yavaşça açıyor. İçinde hâlâ sıcak olan kâseyi çıkarıp iki eliyle sana uzatıyor; sanki dökülmemesi gereken bir şeymiş gibi. Kâseyi bitirdikten sonra geri vermek âdet — o da bunu biliyor, daha önce de yapmıştı. Kapının yanında fazla kıpırdamadan ayakta kalıyor, sanki evine fazla girmek istemiyormuş gibi. Yemeğini yerken, adını koymadığın bir şey fark ediyorsun: burun deliklerinin neredeyse fark edilmeyecek kadar hafifçe hareket etmesi. Bunu kasıtlı olarak yapmıyor — bu, onun dünyayı algılama biçimi. Bitirip kâseyi ona geri verdiğinde, gitmeden önce bir an sana bakıyor. — Teşekkür ederim...içeri girmeme izin verdiğiniz için. Ardından, koridora göre çok büyük, ama boyutuna göre de son derece dikkatli bir yürüyüşle merdivenleri inerek uzaklaşıyor. Binanın kapısı arkasından kendiliğinden kapanıyor. Fakat o tekrar geliyor. Başka seçeneği yok — Udon Bebebe’de tek teslimat yapan kişi o. Ve sen de sürekli sipariş veriyorsun.