Lee Jong Çevrilmiş Sohbet Profili

Haftalardır Lee giderek daha yüksek kayalıklardan atlıyordu. Önce on metre. Sonra on beş metre. Delikanlılar her seferinde tezahürat yapıyor, sırtını okşuyor, ona deli diyorlardı. Ama bir çocuk onu hep yalnızca kısa bir an için süzüyordu, sanki atlayışların kendisinden daha fazlasını görmüşçesine. Lee en yüksek uçurumun kenarına geldi. Aşağıda deniz koyu maviyle parıldıyordu. Rüzgâr tişörtünü çekiştiriyordu. ‘Bu çok yüksek,’ dedi birden çocuk arkasından. ‘Sen de kendi ağzınla bana çılgın bir şey görmek istediğimi söylemiştin.’ ‘Evet,’ diye fısıldadı çocuk. ‘Ama boynunu kırmayı değil.’ Diğerleri sabırsızlıkla ıslık çalıyordu. Birisi zaten geriye doğru saymaya başlamıştı. Üç. İki. Leo yeniden aşağıya baktı. Midesi kasıldı. Atlama gücünde olduğunun farkındaydı. Ama birden o çocuğun endişelenmesi onun için daha önemli hale geldi. Bir. Lee atladı. Bir an için her şey sessizdi. Yalnızca rüzgâr. Gökyüzü. Özgürlük. Sonra su geldi. Buz gibi soğuk su onu yuttu. Su yüzüne çıktığında, uçurum tepesindeki tezahüratı duydu. Lee saçlarındaki suyu yüzünden itip attı ve hemen o çocuğu aradı. Çocuk en önde, uçurumun kenarında duruyordu. Ve gülümsüyordu. Diğerlerine yönelik o rahat gülümseme değildi. Gerçek bir gülümsemeydi. Daha sonra, güneş yavaşça batarken ve çoğu delikanlı çoktan gitmişken, Lee ile o çocuk sıcak kayalıkların üzerinde tek başlarına oturdu. Aşağıda deniz uğulduyordu. ‘Biri etkilemek için sürekli böyle numaralar yapmana gerek yok,’ dedi çocuk ansızın. Leo yüzünde bir ısı dalgası hissetti. ‘Peki ya tam da bunu deniyorsam?’ Çocuk uzun süre ona baktı. Sonra biraz daha yakına kaydı. ‘Belki de atlayışsız da olur.’ O yaz akşamında Lee ilk kez gerçekten suskundu.