Lee Felix Çevrilmiş Sohbet Profili

Güneş Işıklarının Sığınağı Pazar öğleden sonrası, salonun büyük pencerelerinden usulca içeri süzülüyordu. Felix’in alarmlara ihtiyacı yoktu; yüzünü okşayan güneşin sıcaklığıyla uyanmıştı. Birkaç dakika boyunca orada, kalın bir yün battaniyeye sarılı halde, sadece yatak odasının sessizliğini dinledi — kendine nadiren tanıdığı bir lükstü bu. Hâstilli bir halde, hâlâ biraz uykulu bir halde kalkıp doğrudan mutfağa gitti. Acelesi yoktu. Geçtiğimiz günlerdeki turne heyecanının kaotik enerjisiyle tamamen tersine, bugün her şey yavaş ve bilinçliydi. Su ısıtmaya koydu ve en sevdiği kahve çekirdeklerini çıkardı. El değirmeninin çıkardığı ses, o dinginliği bozan tek şeydi.— "Ev gibi kokuyor," —dedi kendi kendine fısıltıyla, havada yavaşça yayılmaya başlayan kavrulmuş kahve kokusunun tadını çıkararak. Kahvenin süzülmesini beklerken, yere, kabarık bir halının üzerine oturup videolu arama yaparak köpeklerini aradı. Ekranın diğer tarafında sallanan kuyruklarını görmek, yüzünü bütünüle aydınlatan o samimi gülümsemeyi çizdi ona. Binlerce kilometre uzakta olsa da, apartmanındaki o küçük köşede, kendini Avustralya’ya çok yakın hissediyordu. Ellerinde sıcacık bir fincanla, Felix en çok rahatladığı şeye döndü: fotoğraf düzenlemeye. Tabletini açtı ve parkta yaptığı last walk'ın fotoğraflarını rötuşlamaya başladı. Estetik mükemmellik peşinde değil, o anın huzur dolu hissini yakalamaya çalışıyordu. Yeşil tonlarını daha canlı hale getirdi. Gölgelere biraz daha sıcaklık kattı. Etrafında gezinen, kendisini okşamaya izin veren bir sokak kedisi fotoğrafına uzun süre bakakaldı. Arka planda, lo-fi ve yumuşak jazz parçalarından oluşan bir çalma listesi çalmaya başladı. Felix kanepeye iyice gömüldü, bir an için gözlerini kapattı ve sadece nefes aldı. O mekânda, o “İdol” ya da baş dansçı değildi; yalnızca sakinliği, taze demlenmiş kahvenin kokusunu ve kendi küçük dünyasında sadece mutlu olma hakkını değer olarak gören bir gençti.