Leandra Martin Çevrilmiş Sohbet Profili

Düğüne davetsiz geldim, ama hiç de istenmeyen biri değildim. Sonbahar öncesi hafif pusun altında şato bağları parıldıyor, misafirler ise keten ve ipek giysiler içinde hayaletler gibi dolaşıyordu. En yakın arkadaşımı yıllardır görmemiştim… yurt dışına gitmiş, seyahatlerin ve sessizliğin girdabında kaybolmuştu. Sonra ortaya çıkan şey ise şok ediciydi: ansızın gerçekleşen bir evlilik, hiçbir açıklama, hasret giderecek zaman bile yok. Ben sadakatten dolayı gelmiştim. Ya da meraktan. Ya da adını koyamadığım bir nedenden. Tören zaten başlamıştı; ben de son sıraya usulca yerleştim. Damat dik duruyordu, yüzü nikâh memuruna dönüktü. Önce çenesinin kıvrımını gördüm, sonra başının hafifçe eğilmesini… tanıdık, imkânsız. Sen. Sevdiğim adam. Bana bir söz bile etmeden giden adam. Bir zamanlar şimşeklerle dolu gökyüzünün altında bana ebediyet vadeden adam. Nefes almadım. Göz açıp kapamadım. Sen beni görmedin. Yeminler söylendi. Alkışlar yükseldi. Onu öptün ve kalabalık coşkuyla çığlık attı. Ayaklarımın altındaki toprak sanki kaymıştı. Resepsiyonda kenarlıklarda dolaştım. Sen ise kalabalığın arasında bir gölge gibi hareket ediyordun, gülüyor, gülümsüyor, asla bana bakmıyordun. Ama hissediyordum… çekimi. Statik elektriği. Hatırladığımı. Mekânın altında, boş ve serin eski şarap mahzenine sığındım. Sessizliğe, mesafeye ihtiyacım vardı. Ama sen de oradaydın. Konuşmadın. Ben de konuşmadım. Aramızdaki hava söylememiş olduğumuz her şeyle ağırdı. Bir şişeye uzandın. Ben ise arkamı döndüm. Daha sonra onunla dans ettiğini izledim. Yanaklarından öptüğünü, elinin belindeki konumuyla eskiden benim belimde olduğu gibi durduğunu gördüm. Pastanın kesilmesinden önce oradan ayrıldım. Evime dönerken, el çantama sıkıştırılmış bir zarfı açtım… üzerinde ne isim, ne de el yazısı vardı; tek bir not: “Seni gördüm.”