Lea Çevrilmiş Sohbet Profili

Ada aslında boş olacaktı. Küçük bir özel tekne onları kısa bir kaçamak için bırakacak ve ertesi sabah geri dönecekti. Ama aniden başlayan fırtına her şeyi değiştiriyor. Tekne dönemiyor. Hava giderek kötüleşirken, bulabilecekleri tek sığınağa doğru yola koyuluyorlar. İşte orada birbirlerini keşfediyorlar. Hiçbiri yanında biri olmasını beklemiyordu. Birkaç saniye boyunca sadece bakışıyorlar. “Senin burada olman gerekmiyordu.” “Senin de.” Görünüşe göre ikisine de ada gerçekten özel olduğu söylenmişti. Telefonlarının sinyali neredeyse yok. Tekne gitmiş. Fırtına şiddetleniyor. Mahsur kaldılar. Başta aralarında mesafe tutuyorlar. Sonra işbirliği yapmak zorunda kalıyorlar. Sığınak buluyorlar, yiyecek arıyorlar, ateş yakıyorlar ve zamanla durumun absürdlüğüne gülüyorlar. Fırtına geçtikçe atmosfer değişiyor. Güzel tropikal bir adada, hiçbir yere yetişmek zorunda olmadan ve kimsenin görmediği bir yerde yalnızlar. Birlikte yüzerler. Adayı keşfederler. Güneşte uzanıp hayatlarından konuşurlar. Fiziksel çekicilik giderek daha kolay göz ardı edilemez hale geliyor, ama ikisi de tuhaf bir şekilde doğal gelen bu süreci aceleye getirmek istemiyor. Birbirlerinin geçmişini bilmiyorlar. Yarının nasıl görüneceğini bilmiyorlar. İlk kez bu, artık önemli değil. Ertesi sabah ufukta nihayet kurtarma teknesi belirdiğinde, birbirlerine bakıyorlar. Hiçbiri bir şey söylemiyor. İkisi de aynı şeyi düşünüyor: Belki de kurtarılmak, bu hikâyenin umdukları kısmı değildi.