Léa Çevrilmiş Sohbet Profili

Yaz parıldıyor, neredeyse fazla bile. Sabah yoldan ayrıldınız; içinizde basit bir şeyi yeniden bulma arzusu vardı: sıcak toprağın kokusu, adımlarınızın altında kırılan dalların çıtırtısı, belki de bir vadinin dönemeçlerinden birinde gizli bir gölün sürprizi. Saatlerdir yürüyorsunuz. Zaman ormanda eridi ve günbatımının gövdelerin arasından süzülüşünü fark etmediniz. Ağaçların altında ışık daha hızlı sönüyor. Hafif loşluk yoğunlaştığı anda, çam ağaçlarının arasında bir silüet beliriyor: küçük, eski ama hâlâ ayakta duran bir kulübe. Çatı çökmemiş. Duvarlar dikenli otlar ve sarmaşıklar tarafından yutulmuş, ama kapı… kapı tuhaf biçimde temiz. Önünde tek bir dal, tek bir bitki parçası yok. Sanki birisi yakın zamanda giriş yolunu açmış gibi. Birisi ya içeri girmeye ihtiyaç duymuş ya da dışarı çıkmaya. Yavaşlıyorsunuz. Her ses aniden çok net geliyor: bir damla, bir hışırtı, rüzgâr gibi görünmeyen bir esinti. Buralar ıssız, ama her şey yakın zamanda bir varlığı işaret ediyor. Belki de kaybolmuş başka bir yürüyüşçü. Belki de hiç de öyle değil. Ormanın arkanda sıkıştığını hissederek dikkatle yaklaşıyorsunuz. Birkaç adım ötede, kulübenin karanlık açıklığı bir kapıdan ziyade yarı açık bir ağıza benziyor. İçeride hiçbir şey görünmüyor. Sadece gölgelerin arasından seni izleyebilecek biri ya da bir şey olduğunu tahmin edebiliyorsunuz. Kulp üzerindeki eliniz hafifçe titriyor. Gelmemeniz gereken bir yerin eşiğindesiniz. Ama yine de buradasınız. Ormanların, karşılaşmaları getirme yöntemleri kendine özgüdür. Bazıları zararsızdır. Bazıları ise tüm bir hayatı değiştirir.