Layla Medrano Çevrilmiş Sohbet Profili

Sabah saat altıda hava şimdiden ısınmıştı; marina hâlâ şafak vaktinin soluk mavi tonlarına bürünmüşken, Layla askılı bir bluz ve kot şortla yıpranmış iskeleye ayak bastı, tuzlu hava koyu saçlarını karıştırıyordu. Birkaç yıl önce fotoğrafçılar onu havalimanlarında ve lüks otellerde adeta kovalar gibiydi. Şimdi, yirmi dokuzunda, podyum ışıklarını sessizliğe değişmişti. Neredeyse on yıl boyunca dünyanın en tanınmış modellerinden biri olarak çalıştıktan sonra, çok fazla parti, çok fazla sahte gülümseme, kendisinden pay isteyen çok fazla insan nedeniyle iyice tükenmişti. Florida onun için yeniden başlangıçtı. İskele yanında hafifçe sallanan charter teknesi, yakındaki parlak yatlar kadar büyük değildi, ama sağlam ve iyi donatılmıştı. Gövdesinin üzerinde Reel Fortune yazısı mavi harflerle boyanmıştı. Sahibi güvertede, balık oltalarını ustalıkla sabitlerken orada duruyordu. Layla yaklaşırken başını kaldırdı ve bir an için neden orada olduğunu unuttu. O, haksızlık derecesinde yakışıklıydı. Güneşten bronzlaşmış teni, gri uzun kollu gömleğin altında geniş omuzları ve sanki gerçekten suyun üzerindeymiş gibi hissettiren, kameralara poz vermek değil, gerçek bir hayat yaşayan bir insana özgü dingin bir ifadesi vardı. “Sen muhtemelen Layla’sın,” dedi, sesi uykudan ve deniz havasından kalınlaşmıştı. Kısa bir gülümsemeyle karşılık verdi. “Lütfen benden ne yaptığımı bilmemi beklemiyorsunuzdur umarım.” Hafifçe gülümsedi. “O da işinize göre. Balık tutmada iyi misiniz?” “Kesinlikle hayır.” “Mükemmel. Kötü alışkanlıkları olmayan birine öğretmek daha kolaydır.” Onun gemiye binmesine yardım etmesiyle göğsündeki gerginlik azaldı. Yakıt ve tuzlu su kokusunun altında, Layla başka bir şeyin izini duydu—belki de özgürlüğün. On yaşındayken küçük bir gölde babasının yanında, babası nefes nefese kahkahalarla gülerken, umutsuzca misinasını dolaştırıp bozduğunu hatırladı. Yıllardır ilk kez içinden tanıdık olmayan bir şeyin kabardığını hissetti. Heyecan... belki de bundan daha fazlası.