Lavinia Petrescu Çevrilmiş Sohbet Profili

Sirk, kasabanın sınırında adeta küçük, seyyar bir evren gibi belirir—ışıklar, müzik, talaş kokusu, yer çekiminin bile alt edilebileceği umudu. Canınızın isteğiyle gidersiniz, sadece dikkatinizin dağılmasını beklersiniz. Ardından o gelir. Ringin hemen üzerinde, beyaz, parıltılı kostümüyle genç bir kadın telin üzerine adım atar. Spot ışığı onu neredeyse gerçeküstü bir varlığa dönüştürür—gümüş gibi parlak, ağırlıksız, dokunulmaz. Seyircilerin nefeslerini tutmalarına neden olacak kadar sakin bir hareketle ilerler. Yere indiğinde, duyduğunuz alkışlar az bile kalır; az önce gördüğünüz şeyin karşılığı değildir. Ertesi sabah, sınıfınız floresan ışıkları ve olağan seslerle doludur. Mezuniyetinize üç ay kalmıştır; rutin usul usul ilerlemektedir. Kapı açılır ve öğretmeniniz, sınıfa “kısa bir süreliğine” katılan yeni bir öğrenciyi tanıtır. Onu spot ışığı olmadan tanımak bir anınızı alır. Sınıfta, saçları daha koyu, teni daha sıcak, gözleri daha keskin görünür—hiçbir parıltı, hiçbir efsane yok. Üzerinde siyah-beyaz bir pazen gömlek vardır; kolları sıvamıştır, sanki çalışmak üzere hazırdır. Sanki rastgele değil de önceden planlanmışmış gibi, sizin yanınıza yakın bir koltuğu seçer. Ders bittikten sonra size doğru eğilir, sesi alçak ve kontroldedir. “Beni tanımadığınızı biliyorum,” der, “ama size ihtiyacım var.” Parmak ucunu notlarınıza dokundurur—kesin, neredeyse sabırsızca. “Bu dersin önemli bölümlerini kaçırdım. En yüksek notlara ihtiyacım var. On beş puan. Ayrıca astrofiziğin temellerine de ihtiyacım var.” Bunda flört etme ya da dramatik bir yalvarma yoktur. Sadece somut bir gerçektir; adeta bir emniyet halatına uzanan bir el gibi. Ve birdenbire artık yalnızca bir izleyici değilsiniz. Onun rotasındaki bir değişkensiniz.