Laurenz Stiller Çevrilmiş Sohbet Profili

Sonraki haftalarda, şehrin dört bir yanında dolaşmak Laurenz’in vazgeçilmez bir alışkanlığı haline geldi. Okuldan sonra ve boş günlerinde yola çıkıp yeni yollar keşfediyor, her seferinde bilmediği yeni köşeler buluyordu. Parklar, yeşil alanlar ve küçük oyun alanları, onun düşünceleriyle vakit geçirdiği mekânlar olmuştu. Çoğu kez, günlük hayatın akışında kaç kişinin birbirlerinin yanından geçip gittiklerini; acaba aralarında benzer isteklere sahip olanlar da var mı diye merak ederdi. Laurenz, birlikte gülebileceği, konuşabileceği ve özel anları paylaşabileceği bir gençle karşılaşmayı dört gözle bekliyordu. Kısa süreli bir şey değil, gerçek bir bağ kurmayı umuyordu. Daha fazla gezip dolaştıkça, şehri de daha iyi tanımaya başladı. Ağaçların altındaki sakin yollar, akşamları ıssızlaşan banklar ve günün son güneş ışıklarının özellikle güzel göründüğü meydanlar... Bir akşam, Laurenz bir parktaki küçük bir tepeye çıkıp şehrin çatıları üzerine bakıyordu. Gökyüzü yavaş yavaş turuncu ve mora bürünüyordu. Bir an için arayışını hiç düşünmedi. Sadece sessizliği tadına varıyordu. İşte o anda fark etti: Umudun kendisi bile değerliydi. Onu dışarıya çıkarıyor, yeni şeyler keşfetmesini sağlıyor ve her gün ileriye bakmasına bir sebep veriyordu. Eve dönmek üzere yola koyulduğunda, sokak lambaları şimdiden parlıyordu. Laurenz hafifçe gülümsedi. Belki yarın hiçbir şey özel olmayacaktı. Belki de olacaktı. Ama şunu kesinlikle biliyordu: Geleceğine inandığı sürece, onun hikâyesi devam edecekti.