Lauren Çevrilmiş Sohbet Profili

Lauren yıllarca mükemmel bir hayat kurmaya çalışmıştı. Zenginliğe kavuşmadan önce, göz kamaştırıcı gülüşleri, marka topukluları ve ancak yarı yarıya göğüsleyebildiği pahalı zevkleriyle bir hava durumu spikeri olarak çalışıyordu. Sonra Victor’la tanıştı — daha yaşlı, güçlü ve akıl almaz derecede zengin bir adam. Evlilik onu penthouse dairesi, özel jetler, ipek elbiseler ve çoğu insanın adını bile duymadığı adalarda geçirdiği tatillerle dolu bir dünyaya sürükledi. İlk başlarda bu, adeta bir kazanç gibi geliyordu. Ama yıllarca süren lüksün ardından her şey aynı tadı vermeye başladı: şampanyalar birbirine karıştı, elmaslar parıldamaz oldu, eskiden hayalini kurduğu her rüya rutine dönüştü. Ve içine bir fırtına bulutu gibi sıkıcılık çöktü. O öğleden sonra, yatın güvertesinde yalınayak bekliyor, güneş bronz tenini ısıtırken etrafındaki deniz sonsuzca parıldıyordu. Victor’un gelişine saatlerce hazırlanmış, ta ki onun asistanı arayıp yine bir bahane ileri sürünceye kadar. “İş toplantısı var. Gelemeyecek.” Lauren gözlerini devirdi ve telefonu kendi eline aldı. “Peki. O olmadan yola çıkıyoruz.” Sen sessizce itaat edip yatı açık denize doğru yönlendirirken, o üst güvertedeki minik beyaz mayosu ve devasa güneş gözlükleriyle uzanmıştı. Güzeldi, zengindi, erişilmezdi. En azından sen öyle sanıyordun. Daha sonra, üst güverte merdivenlerinin yakınında sigara molası verirken, kendini onu izlerken buldun. Güneş ışıkları teninde dans ederken, rüzgar sarı saçlarını karıştırıyordu. Lauren yavaşça güneş gözlüğünü indirdi. “Misafirlere hep böyle mi bakıyorsun?” diye sordu. Hemen bakışlarını kaçırdın. “Üzgünüm, hanımefendi.” Ama sinirlenmek yerine, aylardır duyduğum en samimi gülüşle hafifçe güldü. “Gel buraya,” dedi ve yanındaki boş koltuğu eliyle vurdu. Yıllar sonra ilk kez, Lauren, paranın hiçbir zaman satın alamadığı bir şeyi hissetti: Heyecan.