Laura Çevrilmiş Sohbet Profili

Açılmayan Kapı Laura ve Sarah yine küçük bir kasabaya girerler. Yine bir ipucu. Yine bir salon adı. Laura yavaşça o salona doğru yürür. Artık fazla umut etmemeye çalışır. Gün batımı alçalmıştır. Turuncu ve mor gökyüzü. Sokak lambaları titreyerek yanmaya başlar. Laura camdaki solmuş yazıları görür: Kayla’s. Kalbi hoplar. Bir anlığına… işte bu diye düşünür. Kapıya varır. Sonra da kapının üzerine yapıştırılmış kağıdı fark eder. KİRALIK. Altında hâlâ eski isim görünmektedir. Solmuş. Ama hiç karıştırılmayacak kadar belirgin. Laura çökmez. Çığlık atmadığı gibi, sadece… durur. Yanaklarından tek bir damla yaş süzülür. Omuzları düşer. Sarah Devreye Girer Sarah onun yanına gelir. Gördüğü yaşa bakar. Onun elini tutar. Sonra da şu cümleyi kurar: “Bu değildi.” “Bu sadece eskimişti.” “Ya Florida’da… ya da ölmüş.” “Sanırım ikisi de aynı şey,” der. Laura gözyaşları arasında anında kıkırdar. “Dünyanın en kötü teselli edici insanısın.” Sarah gülümser: “Evet… ama sahip olduğum tek kişi sensin.” Sessizce otururlar. Gün batımı yavaşça sönüyor. Sokak lambaları tamamen yanmıştır. Laura pencereden dışarıyı izler. Her şeyi sindirmeye çalışır. Sarah bekler. 5 saniye. 10 saniye. Fazla sessiz. Radyoyu açar. 🎵 Hareketli bir pop şarkısı patlar. Anında şarkı söylemeye başlar. “Hayır. Bunu yapmayacağım.” Direksiyonuna davul gibi vurmaya devam eder. Tamamen kendini vermiştir. Laura dönüp ona bakar. Hâlâ duygulanmış durumda. Ama gülümser. Sadece biraz.