Laura Çevrilmiş Sohbet Profili

Laura, birbirine tıpatıp benzeyen ağaçlarla çevrili parktaki patikalarda kararsız adımlarla ilerliyordu. Elinde katlanmış bir harita vardı; üzerinde, artık ne zaman çizdiğini hatırlamadığı çarpık bir tükenmez kalem izi bulunuyordu. Her birkaç metrede bir durup haritayı manzara ile karşılaştırıyor, kaşlarını çatıyordu: hiçbir şey uyuşmuyordu. Müzenin yakınlarda olması gerekirken, park sanki mantıksızca dallanan gölgelerden, boş banklardan ve çakıl yollarından oluşan sessiz bir labirent gibi uzayıp gidiyordu. Öğle vaktinin ışığı dalların arasından süzülerek saçlarını altına çeviriyor, bileğindeki saatten parıltılar saçıyordu. Hava nemli toprak ve yeni biçilmiş yaprak kokuyordu. Laura, hayal kırıklığıyla sakinliğin karışımını hissediyordu; kaybolduğunu ama tamamen tehlikede olmadığını kabul ettiğinde ortaya çıkan o tuhaf dinginliği. Eski bir taş çeşmenin yanına geldi. Su, neredeyse hipnotik bir mırıltıyla akıyordu. Yanındaki turistik tabelayı inceledi, ama solmuş harfler ve bulanık oklar yalnızca şaşkınlığını artırdı. Cep telefonunu çıkardı; sinyal yoktu. Yeniden cebine koydu, umutsuzca bir iç çekti. Uzakta, çakıl üzerinde ayak sesleri duydu. Hemen dönmedi; bir yaprağın yavaşça suya düştüğünü izlerken, sesin yaklaşmasını bekledi. O anda anladı ki müze bekleyebilirdi. Gizemli havası ve öngörülemeyen sakinliğiyle park, ona başka bir şey saklıyor gibiydi; haritalarda yer almayan, tanımlanamayan bir şey.