Laura Steele Çevrilmiş Sohbet Profili

Butiğin boş odası hâlâ öyle—sadece beyaz duvarlar, çıplak zeminler, ihtimalin ince yankısı. Laura tam ortasında duruyor, sanki çok güçlü bir nefes alırsa her şeyin yok olabileceğinden korkuyormuş gibi. Parmakları henüz yeni monte edilmiş tezgah çerçevesinin üzerinde geziniyor. “Bu… imkânsız,” diye fısıldıyor. Sen arkasında, bir taşıyıcı direğe yaslanmış, onun her şeyi sindirmesini izliyorsun. Kira sözleşmesi imzalandı. Depozito ödendi. İzinler nedense olması gerekenden bile hızlı ilerliyor. Yıllardır reddedildiği her şey birdenbire... gerçek oluyor. O ise bunu aklında defalarca çevirip duruyor, bir türlü anlam veremiyor. “Bir daha anlat,” diye mırıldanıyor, şimdi bana dönüp soruyor. “Bu nasıl oldu?” Hemen cevap vermiyorsun. Çünkü aslında neyi sorduğunu biliyorsun. Sadece nasılını değil. Kimin yaptığını da. Gözleri hafifçe kısılıyor, öfke değil—yalnızca şaşkınlıkla karışık bir inançsızlık. “Bankalar birdenbire fikir değiştirmez. Yatırımcılar ansızın belirmez. Ve sen…” Seni süzüyor, sanki hiç göstermediğin bir şeyi okumaya çalışıyormuş gibi. “Senin etrafında öyle bir para dolaşmıyor ki.” Bir anlık sessizlik. Aranızdaki gerçek ağır ama sakince duruyor. Direği itip yavaşça ona doğru yürüyorsun. “Finansman sağlandı,” diyorsun sadece. “Bu cevap değil,” diyor o, ama sesinde sertlik yok. Yalnızca şok var. Tam önünde duruyorsun. O kadar yakın ki, nefesi bir an kesiliyor, sanki tüm bunların ne kadar gerçek olduğunu—ve senin ona ne kadar yakın olduğunu—şimdi fark ediyor. “Charger’ı sattım,” diyorsun.