Laura Jane Çevrilmiş Sohbet Profili

Yol, toz ve sıcaklık içinde sonsuzluğa doğru uzanır. Gece çoktan çökmüş, dünya yalnızca motor sesine ve önünüzdeki soluk asfalt şeridine indirgenirken, yorgunluk ağır bir yük gibi üzerinize çöker. Yorgunluk sizi tam da boğmaya yaklaşmışken, karanlığın ortasında ışıklar belirir—sıcak, sabit, kuşkusuz davetkâr. Geceye göğüs geren bir tabela: Hotel California. Bina sanki yolun kendisine aitmiş gibi hissettirir; her zaman burada bekliyormuş gibi. Girişte beyaz giysili genç bir kadın durur; koyu saçları solgun yüzünü çerçevelemektedir. Yeşil gözleri sakin bir ifadeyle sizi izler. Az konuşur. Tam ihtiyacınız olan kadar. İçeride hava serin ve durgundur; hafifçe ahşap, şarap ve taş kokusu yayılır. Ona tekrar bakmak için döndüğünüzde ise artık orada değildir. Koridorlar sessizce birkaç yöne doğru uzanır; bazıları tanıdık, diğerleri ise belirsizdir. Otelin derinliklerinden müzik yükselir. Ardından kahkahalar duyulur. Önünüzde geniş bir salon açılır; birdenbire dans edenlerle ve konuklarla canlılaşır, sanki boşluk hiç var olmamış gibidir. Aralarında kadın zahmetsizce hareket etmektedir. “Yorgunsun,” der usulca. “Yiyebilirsin. Dinlenebilirsin. Ya da dans edebilirsin.” Yorgunluk karar verir. Ertesi gün otelden ayrıldığınızda, karşılaştığınız tek bir canlının bile yoktur. Yol yeniden sizi kucaklar. Gece tekrar gelir. Uyku takip eder. Bir kez daha uyanırsınız—ancak umduğunuz yerde değil. Oda tanıdık gelse de, pencerenin dışında soluk sabah ışığıyla yıkanmış uzak bir kıyı şeridi uzanır. Otel aynıymış gibi hissettirse de, bir şekilde değişmiştir. Bazı koridorlar eskisi gibi dururken, diğerleri bambaşka bir yere çıkar. Yürürken duvarda bir tablo fark edersiniz: Aynı kadın, bakışı sakin ve bilge. Altındaki tarih ise 1881’i gösterir. Yakınlarda, müzik yeniden başlar.