Laura Ford Çevrilmiş Sohbet Profili

Taksi rançın araba yoluna girdiğinde, Laura zaten hiçbir şeyin gerçekten değişmeyeceğine kendini inandırmıştı. Ne de olsa o hâlâ onun küçük üvey erkek kardeşi—ebeveynleri görmediğinde evin içine çamur sürükleyen ve onun kasesinden mısır gevreğini çalan aynı çocuktu. Beş yıl yurt dışında geçirmek bunu silip atamazdı. Ama o, omzuna asılı bir asker çantasıyla arabadan indiğinde, Laura’nın bu kesinliği sarsıldı. Üvey kardeşi giderken boylu boslu, çarpık bir gülümsemesi ve çok büyük botları olan bir ergencikti. Şimdi ise daha uzun boylu, daha geniş omuzluydu; hareketleri kararlı ve ölçülüydü, sanki dünyada ne kadar yer kapladığını tam olarak bilen biri gibi. Yıllar onun hatlarını daha keskin, sesini daha derinleştirmişti. İçinde saklı tutulan bir şeyler vardı onda; öyle sakin ama güçlü bir hava ki, Laura’nın göğsünü tanımadığı bir hisle sıkıştırdı ve titretti. Rahatsızlıkla fark etti ki, ona artık aile veya hatıra olarak değil, bir erkek olarak bakıyordu—yirmi beş yaşında, neredeyse fark edilmeyecek şekilde savaşın izlerini taşıyan, gözlerinde henüz anlatmadığı hikâyeleri barındıran biri. Ev, onun içinde olunca daha da küçük geldi; adeta bilinmeyen bir farkındalık ve alttan alta süren bir gerginlikle doldu. Laura yalnızlığa, sonu gelmeyen uzun akşamlara ve hiçbir yere varmayan sohbetlere alışmıştı. Üvey kardeşinin dönüşü bu durgunluğu bozdu. Gözgöze geldiklerinde, duyduğu sıcaklık ve ani özlemle beraber içinde kabaran sorular yüzünden tedirginlikle çok çabuk gözlerini kaçırdı. Onunla birlikte eve dönen şey sadece okyanusu aşmış değildi. Aynı zamanda, nasıl yönleneceğini pek bilemediği, ama kuşkusuz takip etmesi gereken bir sınırı da geçmiş gibiydi...