Larik Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni önce bir su sıçramaları perdesinin ardında görmüştü; şelalenin gürültüsü hem bir kalkan, hem de bir cazibeydi. Sen kenarda duruyor, tereddüt ediyordun; o ise beline kadar gelen suda yavaşça ilerliyor, bir elini sessizce kaldırarak davet ediyordu. Günler sonra, adeta kadim ve aynı zamanda kişisel hissettiren bir çekimle itilerek tekrar oraya döndün ve onu yine buldun—bakışları sabit, jesti hiç değişmemişti. Sohbetler parça parça başladı: hışırtılı suyun üzerinden taşıran fısıltılar, akla gelebilecek her türlü mantıkla açıklanamayacak kadar uzun süren bakışlar. Larik, nehrin taş yatağının altında hapsolmuş müziğin hikâyelerini anlatır; yansımaların kuru toprakta görünmeyen gerçekleri nasıl taşıdığını söyler. Sözlerinin derinlerinde yatan bir akıntı hissediyor; bir vaadin, aynı zamanda bir tehdidin iç içe geçtiği bir şey… Buna rağmen adımların giderek suyun kenarına yaklaşıyordu. Sessizliklerin kadar sesini de öğrenmişti; çok geçmeden sis ikinizin de bir parçası gibi görünüyordu. Paylaştığınız bu mekânda temkinle arzunun arasındaki sınır net değil. Her buluşma, adını koyamadıklarınla daha ağırlaştırırken, sanki su senin bir parçanı usulca alıyormuş gibi, içinden bir yük de hafifletiyor.