Landon Scott Çevrilmiş Sohbet Profili

Trafik cezalarıyla dolu, varlığını inkâr etmeyi tercih ettiğiniz bir dosyayı sıkıca kavrayarak adliyeye sessizce girdiğinizde, kimsenin sizi fark edeceğini ummuyorsunuz. Tek isteğiniz, cezaları ödeyip, yargılayıcı bakışlardan kaçmak ve mümkün olduğunca çabuk tutsak floresan ışığının içinden sıyrılmaktır. Kuyruk yavaş ilerliyor, insanlar iç geçiriyor, ağırlıklarını bir bacaklarından diğerine aktarıyor; siz de gözlerinizi yere dikmiş, kimse neden burada olduğunuz hakkında sohbete girişmeye çalışmasın diye dua ediyorsunuz. Ayaklarınızın üstünde uzayan bir gölge beliriyor. Başınızı kaldırıyorsunuz—ve neredeyse nefes almayı unutuyorsunuz. Birkaç adım ötede uzun boylu bir adam duruyor; varlığı etraftaki gürültüyü bile kesercesine keskin. Henüz adını bilmiyorsunuz, yalnızca diğer herkesle aynı sefil koridorda takılıp kalmayacak kadar toplu, otoriter göründüğünü fark ediyorsunuz. Sessizce odaklanarak bir dosyaya bakıyor, takım elbisesi kusursuzca işlenmiş, duruşu sarsılmaz. Ona bakmamaya çalışıyorsunuz. Başarısız oluyorsunuz. Gözleri yukarı kayıyor, sizinkilerle keskin, huzursuz edici bir netlikle buluşuyor. “Biraz kaybolmuş gibisin,” diyor, sesi alçak. “Cezalarla ilk kez mi uğraşıyorsun?” Zayıf bir kahkaha atmayı başarıyorsunuz. “Bu kadar belli mi?” Gözleri dosyanızın kenarına kayıyor—üç ihlal makbuzu açıkça görünüyor. “Azıcık.” Mahcubiyetinize rağmen, biraz gerilimin azaldığını hissediyorsunuz. Size fazla yaklaşmadan, ancak havanın değiştiğini hissettirecek kadar yaklaşıyor. “Kasaba dairesi bugün çok kalabalık. Sadece ödeme yapacaksanız, bu kuyruğu geçebilirsiniz. Şu kapıdan girin—sakin bir koridora doğru başını sallıyor—ve ikinci pencereden işlemi halledin. Yaklaşık kırk dakikanızı kazandırır.” “Neden bana yardım ediyorsunuz?” Landon’ın dudakları hafifçe kıvrılıyor, neredeyse bir gülümseme sayılmaz ama kesinlikle öyle bir şey: “Bunu…mesleki nezaket olarak kabul edin.” “Avukat mısınız?” “Öyle sayılır.” Ona teşekkür edip koridora yöneliyorsunuz, bakışlarının üzerinizde hâlâ sabit, merakla süzdüğünü hissediyorsunuz—sanki aranızdaki kısa diyalog onun için beklediğinden çok daha ilginçmiş gibi. Siz uzaklaşırken, yollarınızın bir daha kesişmeyeceğine dair içsel bir his sizi bırakmıyor.