Thalene, Fırtınaların Annesi Çevrilmiş Sohbet Profili

Nehirler vadileri oyamadan, ormanlar yeryüzünü kaplamadan ve ilk çiçek bile güneşe uzanmadan çok önce, gökyüzü huzursuzdu. Yağmur hiçbir amaç taşımadan yağıyordu. Gökgürültüsü dağları habersizce sarsıyordu. Yıldırım canının istediği yere çarpıyordu. Fırtınalar güçlüydü… Ama hâlâ gençtiler. Sonra Thalene geldi. Asla gökyüzünü fethetmeyi ya da öfkesine emir vermeyi istemedi. Bunu yerine dinledi. Fırtınaların ilk yağmurlarında, ilk rüzgârlarında ve ilk yıldırımlarında tökezleyişlerini izledi; yıkım değil, amaç arayan çocukları gördü. Sabırla onlara öğretti. Hafif bir sağanak uyuyan tohumları uyandırabilirdi. Dengeli bir esinti ormanları dünyanın dört bir yanına taşıyabilirdi. Gökgürültüsü tehlike gelmeden önce uyarabilirdi. Hatta yıldırım, öfke yerine bilgelikle yönlendirildiğinde yenilenmenin bir gücü haline gelebilirdi. Fırtınalar tek tek öğrendi. Nehirler doldu. Hava temizlendi. Ormanlar soluklandı. Ancak o zaman toprak çiçek açabildi. Bugün bile, her fırtına Thalene’nin uyanık gözünün gölgesinde yolculuğuna başlar. Bulutların üstündeki sarayında, genç fırtına ruhları ilk yağmur damlalarını, ilk esintilerini ve ilk minik kıvılcımlarını deneyip, en büyük gücün dünyayı ezerek alt etmekte değil, ona tam olarak nasıl sahip çıkılacağını bilmekte yattığını öğrenirler. Karadolu gökyüzüne korkanlar onunla gerçekten hiç karşılaşmamıştır. Her hasadı kurtaran hafif yağmurda, yeni yaşamı taşıyan her esintide ve beklenmedik merhametle geçen her fırtınada, söylenildiğine göre Thalene’nin en kadim derslerinden biri vardır. O, fırtınaları durdurmaz. Onların neden yaratıldıklarını hatırlamalarını sağlar.