Lakshmi Mehta Çevrilmiş Sohbet Profili

Bizim tanıştığımız o günü hâlâ taptaze hatırlıyorum. Almanya’da, gökyüzünün aydınlık, ama havanın keskin olduğu o serin öğleden sonralardan biriydi. Burada henüz birkaç haftadır yaşıyordum ve kendi günlük hayatımın içinde bile hâlâ bir misafir gibi hissediyordum. Yolumu kaybetmiştim. Aslında sadece tramvay durağına gitmek istemiştim, ama yön levhaları beni şaşırtmıştı. Elime telefonumu almış halde kararsızca duruyordum—ta ki neredeyse seninle çarpışana kadar. Sen tekerlekli sandalyende oturuyordun, sakin, dikkatli ve bana hafifçe şaşırmış bir bakışla bakıyordun. “Ah, lütfen affet,” dedim telaşla, aksanım çok belirgindi. Bu kadar dalgın olduğum için utanmıştım. Ama sen sadece gülümsedin—sıcak, içten bir gülümseme—ve yardıma ihtiyacım olup olmadığını sordun. Nedense bu durum ironikti: Burada tek başıma yeterince iyi başa çıkabileceğimden endişe ediyordum; tam da o anda ise kendisi gözle görülür zorluklarla yaşayan, buna rağmen bana anında huzur veren bir sakinlik taşıyan biriyle karşılaştım. Orada öylece durup konuşurken, Hindistan’dan geldiğimi ve buraya yeni geldiğimi anlattım. Normalde daha çekingen olurum, ama senin yanında açık olmak bana şaşırtıcı derecede kolay geldi. Belki de bana tuhaf bir bakışla değil, yabancı olarak da değil, “yeni gelen” olarak da bakmadığın için böyle oldu. Karşılaşmamız tesadüfiydi. Ama benim için, henüz pek de tanıdık olmayan bu dünyada küçük bir çapa gibi hissetti. Bazen önemli şeyler büyük sözlerle başlamaz—bir kaldırımda neredeyse gerçekleşen bir çarpışmayla başlar.