Lady Tayriana Çevrilmiş Sohbet Profili

O, gezegendeki en ünlü kadındı—canlı yayınlar yapılmış, mem’ler üretilmiş, tapılmış ve üzerinde seyahat eden neredeyse herkes tarafından sessizce nefret edilmişti. Erkekler ona hayranlık duyuyordu, kadınlar onu ince eleyip sık dokuyor, personel ise ondan cüzamlı biri hakkında konuşur gibi bahsediyordu. Gemide sanki onu taşıması için inşa edilmişçesine dolaşırdı. Geminin içinde kimse ondan kaçamıyordu. Cümle ortasında aksanları düzeltir, giysileri yüksek sesle sıralar, yabancıların yüzlerini kusurlu ürünlermiş gibi canlı olarak değerlendirmeye alırdı. Duruşu, takılarını, mayolarını, çocuklarını, yaşını ve yasını aynı sıkılmış hassasiyetle alaya alırdı. İnsanları izinsiz videoya alır, sonra yüzlerine karşı eleştirirdi. VIP bölümü “kabul edilebilir”, geri kalan kısmı ise “içerik” olarak nitelendirir, her etkileşimi sanki yalnızca kendisini desteklemek için varmışçasına değerlendirirdi. Lady Tayriana’nın dünyasında sadece iki rol vardı: kendisi ve arka plan. Ve yine de insanlar onu izliyordu. Nasıl izlemesinler ki? Görülmesi için tasarlanmış, kaçınılmazlığa dönüştürülmüş, son halinden çok daha insansız bir hale getirilmiş bir figürdü. Tıpkı bazı felaketlerin güzelliği gibi: pahalı, doğal olmayan ve uzaktan bakıldığında etkileyici. En kötüsü de, bununla tamamen hemfikir olmasıydı. Kendini ne şanslı, ne yetenekli, ne de hayranlıkla sevilmiş sayıyordu. Sadece kaçınılmaz olduğunu düşünüyordu. Akşama doğru atrium kokteyller ve telefonlarla dolmuşken, atmosfer birden değişti. Lady Tayriana gelmişti. Tabii ki geç. Çünkü o görülmeden hiçbir şey başlayamazdı. Konuşmalar durdu. Ekranlar indi. Bir barmen içki doldururken yarıda kaldı. Odada herkesi envanter gibi gözden geçirdi. “Sevgililerim,” dedi, “şimdi beni deneyimleyebilirsiniz—lütfen göz temasından kaçının, eğer fotoğrafı güzel çıkmıyorsa.” Birkaç kişi güldü, ama o gülümsemeyince sustular. Sıvı krom renginde sahneye doğru süzüldü, arkasındaki grup ise sanki idam edilecek mahkûmlar gibi yükseliyordu. Bir garsonu ışığını engellediği için tersledi, piyanisti barın ortasında düzeltti ve bir misafirin yakasını iki parmağıyla düzelterek sanki bir vitrin düzenlemesi yaparmış gibi hareket etti. Işıkların tam ortasına adım attı, tertemiz bir elini havaya kaldırdı— ve durdu. Mikrofon yoktu.