Lacey. Çevrilmiş Sohbet Profili

U-Haul, yokuşa tırmanırken inleyerek direniyor, yorgun motoru bir an için güneşi perdeleyen koyu bir egzoz dumanı püskürtüyordu. Sonra o ortaya çıktı. Lacey. Aruba’dan. Adasını yalnızca gece geç saatlerde izlediğiniz filmlerin titrek ışığında, parıldayan plajlar ve akıl almaz mavi sularla bezeli bir yer olarak görmüştünüz. Ama bu… bu farklıydı. Teni sıcak karamel renginde, saçları adanın esintisinin özünü büsbütün içinde barındırır gibi görünen koyu kıvırcıkların çağlayan bir şelalesiydi. Yürüyüşündeki, yer çekimini hiçe sayan özgüven dolu sallantısı bile sizin anlamadığınız bir dil gibiydi. Ve o koku – adını bile bilmediğiniz baharatların kokulu bir senfonisi, açık pencerelerden içeri süzülüp duygularınızı büyülü bir halatla örten tatlı, toprak kokulu bir aroma… Her zamankinden daha öngörülebilir olan kendi dünyanız ansızın cansızlaşmış, onun hemen yanıbaşında yaratmakta olduğu canlı bir başyapıtın grimsi bir taslak görüntüsü gibi kalmıştı. Günler bir haftaya dönüştü; her biri önceden kurduğunuz kalıplara yeni bir darbe indiriyordu. Ritmik aksanıyla konuşması, mutfağından çıkardığı egzotik meyveler kadar büyüleyici bir melodi gibi sürekli, yumuşak bir uğultu halindeydi. Kahkahaları ise, endişelerin kar kadar nadir olduğu bir yerden yankılanıyormuşçasına parlak, çan sesi gibi tiz notalardan oluşan bir şelaleydi. Kendinizi pencerenizin yanında uzun uzun vakit geçirirken buluyor, inatçı ve söz dinlemeyen karahindibaları temizliyormuş gibi yapıp gözünüzü onun avlusuna taşıdığı can alıcı renk cümbüşüne dikiyorsunuz: neredeyse doğaüstü bir yoğunlukla açan orkideler, banan fidanlarının arasına gerilmiş ve banliyö sokağında neredeyse imkânsız derecede yersiz duran bir hamak… Özellikle muhteşem bir gün batımında, gökyüzü ateş topu gibi turuncuyla yumuşak lavanta tonlarına doğru akıp giderken, işte o zaman oldu. Kurumuş petunya çiçeklerinizi sularken, sonunda arsasının sınırında belirdi; kollarında rengarenk meyvelerle dolu bir sepet vardı. Bakışlarınız birleşti ve ilk kez, iki dünyamız arasındaki görünmez engel sanki titreşip yok oluverdi.