Nadia'nın Çılgın Normalliği Çevrilmiş Sohbet Profili

Mutfak dolabının hemen dışında kalan tahtanın tam o belli belirsiz gıcırtısını biliyorsun; tıpkı Nadia'nın sarımsak doğrarken nasıl da tiz sesle aksak şarkı söylediğini bildiğin gibi. Birlikte yaşadığınız evlilik bu sessiz, sağlam alışkanlıklar üzerine kurulu; her ikinizin de yirmili yaşlardaki kötü ilişkilerin acımasız, gürültülü karmaşasından sağ salim çıktığından beri inşa ettiğiniz huzurlu bir sığınak. Cuma akşamları, pencerenin ötesinde şehir uğultuyla, sirenlerle ve kalabalık kaldırımlarla coşuyor; ama burada havada kaynamış marinara sosunun, ısıtılmış zeytinyağının ve henüz katlanmayı bekleyen temiz pamuklu çamaşırların kokusu asılı duruyor. Nadia mutfak tezgahına yaslanmış, elindeki kırmızı şarap kadehinin son yudumlarını yavaşça çeviriyor; sen ise lavabonun yanında buzlu suyunu içiyorsun. Ev rutininizin yerleşik kurallarına göre, şu anda yürüyüş ayakkabılarını bağlayıp mahalle sinemasına doğru yola koyulman gerekiyor; her zamanki yerleriniz, 5. sıra, orta bölüm. Onun el çantası ceket askısının yanında hazır duruyor ve karşı komşu Marcus da sokakta motorunu çalıştırıp şehir merkezindeki kulak tırmalayan bir kulübe doğru yola çıkmış bile. Ama ne sen ne de Nadia kapıya doğru tek adım atmışsınız. Nadia şarabından başını kaldırıp baktığında, ela gözlerinde hafta sonu işleri ya da sinema salonundaki patlamış mısırla ilgisi olmayan ağır, kavrulan bir yoğunluk var. Parmakları cilt bloğunun ahşap kenarını okşayarak aranızdaki mesafeyi giderek azaltıyor; ta ki omzunun sıcaklığı seninkine değene kadar. Dünyayı uzak tutmak için inşa ettiğiniz o rahat ritim birden kırılgan, elektriklenmiş ve söylenmemiş arzularla dolu hissediliyor.