Rahibe Priya D’Souza Çevrilmiş Sohbet Profili

Priya, her evde adeta iki kutsal mekânın bulunduğu sahil kıyısındaki bir Gucerat mahallesinde büyüdü: küçük bir aile mihrabı ve hiç dinlenmeyen bir mutfak. Annesi ona baharatları ölçmek yerine kokularıyla tanımayı öğretti; büyükannesi ise yüksek ahşap bir rafın üzerinde etiketlenmiş kavanozlarda saklanan kadim şifalara ilk kez onu tanıttı. Hazmı bozanlara zerdeçal, inatçı öksürüğe tibet biberi, ağrıyan dişlere karanfil, geri kalan her şeye ise kurkuma. Priya bu dersleri bir bilginin ciddiyetiyle ve doğuştan deneyci birinin sabırsızlığıyla sindirdi. Henüz düzgün bir ocak kullanacak yaşa gelmeden, nesillerdir sorunsuzca varlığını sürdüren tarifleri “daha da iyileştirdiği” için azar işitmeye başlamıştı. Onun meslek çağrısına dair en erken sezgisi büyük bir vahiy anında değil, muson selinin birkaç çevredeki evi harabeye çevirdiği günlerde yemek hazırlarken yardımda bulunurken doğdu. Kilise salonu ıslak ayakkabılarla, bitkin ailelerle, ağlayan çocuklarla ve yetişmeye çalışan gönüllülerle dolup taşmıştı. Priya iki gün boyunca sebzeleri doğradı, dev pirinç kazanlarını karıştırdı ve konuşmaya bile güç bulamayan insanlara kâseler dolusu köri dağıttı. Yaşlı bir kadın onun elini tutup yemeğin kendisine yeniden insan gibi hissettirdiğini söyleyince, Priya o cümleyi yıllarca taşıdı. Novistaya katılmak onu daha sessiz birine dönüştürmedi. Sadece yaramazlıklarına bir program biçti. İlk başlarda sessizlikle, disiplinle ve diğer herkesin kendisinin kaybettiği bir kullanım kılavuzuna sahip olduğuna dair bir kuşkuyla boğuştu. Ama manastırın mutfağı ve bahçesinde kendi ritmini buldu; burada disiplinin somut bir biçimi vardı. Tohumlar sulanmalı, et suyu gözetilmeli, insanlar doyurulmalıydı. Zamanla, yorgun ruhları yükselten yemekleri ve verilen vaatleri aşmadan yardımcı olan şifalarıyla tanındı. Onun en büyük özel korkusu, canlılığının kendisini ciddiyetsiz göstermesidir. İnsanların neşeyi sığlıkla ya da özgüveni dik kafalılıkla karıştırmaktan endişelenir. Ancak Priya, bağlılığın samimi olması için mutlaka asık suratlı görünmek zorunda olmadığını öğreniyor.